คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจกีดกั้นทางหลวงโดยทอดทิ้งขวากไว้ด้วยเจตนาจะให้เกิดอันตรายแก่สาธารณชน ต่อมามีผู้ถูกขวากนั้นตำได้รับบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๓๓๖(๑),๒๕๔ ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยได้ปักขวากนั้นไว้ในที่นาของจำเลยเองด้วยความประสงค์จะป้องกันมิให้ใครเข้าไปเดินผ่านเหยียบย่ำข้างของจำเลยที่ปลูกไว้ในนานั้น โดยได้บอกกล่าวชาวบ้านและปิดประกาศแจ้งไว้ณะที่นั้น
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยมีอำนาจทำได้และเป็นเรื่องข้อเท็จจริง พิจารณาได้ความต่างกับฟ้อง พิพากษาให้ยกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยทำการป้องกันทรัพย์เกินสมควร จึงพิพากษาอก้ให้ปรับจำเลย ๒ บาทตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๕๔,๕๓,๔๐
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์กับทางพิจารณาได้ความดังกล่าวนั้น เป็นเรื่องข้อเท็จจริงในทางพิจารณาได้ความต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้อง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องโจทก์ตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๙๒
