คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยขึ้นไปบนเรือนเจ้าทรัพย์แล้วกระชากตุ้มหูไปจากหูเจ้าทรัพย์จนหูขาดโลหิตไหล แล้ววิ่งเข้าไปในห้องเรือนฉวยหอผ้าซึ่งมีทรัพย์อยู่ในนั้นลงเรือนวิ่งหนีไป ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ ศาลอุทธรณ์แก้ให้ลงโทษจำเลยฐานวิ่งราวทรัพย์ทำให้เจ้าทรัพย์บาดเจ็บตาม ม.๒๙๗ ประกอบด้วย ม.๓๐๐ จำเลยฎีกาว่าควรลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ ศาลฎีกาตัดสินว่ากิริยาที่จำเลยกระชากตุ้มหูพาวิ่งหนีไปต่อหน้าเปนความผิดตาม ม.๒๙๗ แล้ว การที่จำเลยวิ่งเข้าไปในห้องเรือนฉวยห่อผ้าไปด้วยไม่ทำให้ความผิดฐานวิ่งราวทรัพย์กลับเปนการลักทรัพย์ คำว่าพาเอาทรัพย์หนีไปต่อหน้า ต้องเข้าใจว่าพาไปต่อหน้าผู้ที่มีทรัพย์นั้นอยู่และจะวิ่งเลยฉวยเอาอะไรอื่นไปด้วยก็เปนวิ่งราวอยู่นั่นเอง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาถูกแล้ว ยืนตาม
