คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานเบิกความเท็จตามมาตรา ๑๕๕ ศาลอาญาวินิจฉัยว่าการเบิกความของจำเลยอาจผิดพลาดไปโดยไม่ได้ตั้งใจและข้อความนั้นก็ไม่ใช่ข้อสำคัญในคดีจึงพิพากษายกฟ้องโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโดยเห็นว่าข้อความที่จำเลยเบิกความไม่ใช่ข้อสำคัญในคดี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าข้อความที่จำเลยเบิกความจะเป็นข้อสำคัญในคดีหรือไม่นั้นเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาโจทก์จึงต้องห้ามตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๒๑๙ จึงให้ยกฎีกาโจทก์เสีย