เนื้อความคำพิพากษา
คดีนี้สืบเนื่องมาจากคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 720/2521 ของศาลชั้นต้นระหว่างพนักงานอัยการจังหวัดหนองคาย โจทก์ นายกลม ฉิมพลี กับพวก จำเลยเรื่องความผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ ศาลพิพากษาปรับจำเลยและริบรถยนต์ของกลางนายทองคำโดยนางอุดมภรณ์ผู้รับมอบอำนาจได้ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นขอคืนรถยนต์ของกลางที่ศาลสั่งริบ โดยอ้างว่าเป็นของผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดทางพิจารณาได้ความว่ารถยนต์คันที่ขอคืนเป็นของนางอุดมภรณ์ผู้รับมอบอำนาจ นายทองคำจึงไม่มีสิทธิยื่นคำร้อง ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องนายทองคำยื่นคำร้องขอคืนรถยนต์ของกลางนั้นอีกอ้างว่ารถยนต์เป็นของผู้ร้องให้นางอุดมภรณ์เช่าซื้อไป ระหว่างเช่าซื้อจำเลยกับพวกเช่านางอุดมภรณ์ไปบรรทุกหินลูกรังจนเกิดเหตุคดีนี้ขึ้น
ผู้ร้องมิได้รู้เห็นหรือร่วมในการกระทำผิดด้วยศาลชั้นต้นเห็นว่าเป็นการยื่นคำร้องซ้ำกับคำร้องฉบับแรก ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(4) จึงให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อความในใบมอบฉันทะก็ดี ใบแต่งทนายก็ดีล้วนระบุว่านายทองคำเป็นผู้ร้อง ฉะนั้น นายทองคำจึงเป็นคู่ความในคดีดังกล่าว เมื่อคดีดังกล่าวถึงที่สุดไปแล้วโดยศาลวินิจฉัยว่านายทองคำไม่ใช่เจ้าของรถยนต์คันที่ขอคืน การที่นายทองคำมายื่นคำร้องขอคืนรถยนต์ของกลางคันดังกล่าวในคดีนี้อีก จึงเป็นการรื้อร้องกันในประเด็นที่ได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15พิพากษายืน
