เนื้อความคำพิพากษา
คดีได้ความว่า จำเลยที่ 1 กับโจทก์ได้เป็นสามีภริยากันโดยชอบด้วยกฎหมาย ตั้งแต่ พ.ศ. 2467 ก่อนประกาศในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์บรรพ 5 และโจทก์กับจำเลยที่ 1 ยังคงเป็นสามีภริยากันตลอดมาจนบัดนี้ แต่แยกกันอยู่ ครั้นวันที่26 มกราคม 2492 จำเลยทั้งสองได้จดทะเบียนสมรสกันที่อำเภอเมืองภูเก็ต ขณะที่โจทก์ยังเป็นภริยาของจำเลยที่ 1 อยู่ โจทก์จึงขอให้ศาลพิพากษาว่า การจดทะเบียนระหว่างจำเลยทั้งสองเป็นโมฆะและให้เพิกถอนเสีย จำเลยต่อสู้ว่า โจทก์กับจำเลยที่ 1 ยังไม่เคยจดทะเบียนสมรสกัน โจทก์เป็นภรรยาจำเลยที่ 1 ตามกฎหมายเก่าตามกฎหมายเก่าให้ชายมีภรรยาได้หลายคนศาลชั้นต้นพิพากษาว่า การจดทะเบียนสมรสระหว่างจำเลยทั้งสองเป็นโมฆะให้เพิกถอนการจดทะเบียนสมรสระหว่างจำเลยทั้งสองนั้นเสียศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า
โจทก์กับจำเลยที่ 1 ยังเป็นสามีภริยากันอยู่แม้จะมิได้จดทะเบียนสมรส (เพราะก่อนใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์) ก็นับว่าโจทก์กับจำเลยที่ 1 เป็นคู่สมรสกันตามกฎหมาย ฉะนั้นจำเลยที่ 1 ย่อมไม่มีสิทธิทำการสมรสได้ เพราะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1445(3) บัญญัติห้ามมิให้ชายหรือหญิงทำการสมรส เมื่อยังเป็นคู่สมรสของบุคคลอื่นอยู่จึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
