คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยถูกฟ้องในอีกคดีหนึ่งจำเลยจึงได้ยื่นคำร้องขอประกันตัวเอง พร้อมกับแสดงรายชื่อทรัพย์สิ่งของตามบัญชีเป็นประกันว่ามีจริงต่อผู้พิพากษา นายแหจำเลยจึงได้รับรองต่อศาลว่าทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์นั้นมีจริงศาลหลงเชื่อจึงอนุญาตให้จำเลยประกันทั้งที่จำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นเท็จ โจทก์จึงขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยตาม มาตรา ๑๑๘
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาคัดค้าน ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๒๖
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยจดบัญชีทรัพย์เป็นเท็จในการยื่นคำร้องขอประกันจำเลยนั้นหาเป็นการบอกให้เจ้าพนักงานจดข้อความอะไรไม่เลย จำเลยจดของจำเลยเอง การอนุญาตหรือไม่อนุญาตนั้นก็มิใช่จดข้อความเท็จอะไรเลย เป็นดุลยพินิจของศาลที่จะสั่งอนุญาตหรือไม่อันเป็นข้อความจริงที่ศาลจดลงไป คดีไม่มีทางเข้าอยู่ในมาตรา ๒๒๖
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
