คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นทหารกองเกินมีอายุย่างเข้ายี่สิบเอ็ดปีใน พ.ศ. 2499 บังอาจละเลยไม่แสดงตนเพื่อขอรับหมายเรียกที่อำเภอท้องที่ ซึ่งเป็นภูมิลำเนาทหารของจำเลยภายในกำหนดตามหน้าที่ที่กฎหมายบังคับไว้ เหตุเกิดที่ตำบลทับเที่ยง อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง ขอให้ลงโทษจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติรับราชการทหาร มาตรา 44 วรรค 1 ให้จำคุก 6 เดือน
จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 3 เดือนโจทก์และจำเลยอุทธรณ์มีใจความว่า ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลย 6 เดือนเกินกว่าโทษที่กฎหมายบัญญัติไว้ เป็นการไม่ชอบ และจำเลยขอให้ลงโทษปรับเพราะตั้งใจจะเล่าเรียนต่อไปศาลอุทธรณ์เห็นว่า จะเอาความผิดแก่ผู้ที่ละเลยไม่มารับหมายเรียกที่อำเภอตาม มาตรา 44 นั้น จะต้องได้ความว่าอำเภอได้ประกาศให้ทราบตาม มาตรา 26 แล้ว แต่ได้ละเลยไม่มาขอรับหมายเรียกเสียภายในระยะเวลาที่อำเภอประกาศ คดีนี้ตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ไม่ปรากฏว่านายอำเภอท้องที่ได้ประกาศให้ราษฎรในท้องที่ของตนทราบเลย แม้จำเลยจะให้การรับสารภาพตามฟ้องก็ลงโทษจำเลยไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับให้ยกฟ้องของโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาปรึกษาคดีนี้แล้ว เห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า จะเอาความผิดแก่จำเลยตามพระราชบัญญัติรับราชการทหาร 2497 มาตรา 25 นั้นนายอำเภอจะต้องจัดการประกาศให้ทหารกองเกินที่มีอายุย่างเข้า 21 ปี ใน พ.ศ. นั้นไปแสดงตนเพื่อรับหมายเรียกที่อำเภอดังที่บัญญัติไว้ใน มาตรา 26 ด้วย แต่ตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ ไม่ปรากฏว่านายอำเภอท้องที่ได้ประกาศให้ราษฎรในท้องที่ของตนทราบเลย แม้จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง จักลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชอบแล้วจึงให้ยกฎีกาโจทก์ โดยพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
