คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองเป็นลูกจ้างโจทก์ จำเลยที่ 1 เป็นหัวหน้าแผนกการเงิน กองธุรการและการเงิน มีหน้าที่ควบคุมดูแลรายรับรายจ่ายของเขตการเดินรถที่ 4 รวมทั้งควบคุมดูแลอย่างใกล้ชิดเพื่อให้พนักงานการเงินซึ่งเป็นผู้ใต้บังคับบัญชานำเงินค่าโดยสารที่ได้รับจากพนักงานเก็บค่าโดยสารแต่ละวันเก็บเข้าตู้เซฟและปิดตู้เซฟเพื่อป้องกันการสูญหาย พร้อมทั้งเก็บกุญแจตู้เซฟไว้ จำเลยที่ 2 เป็นพนักงานการเงินซึ่งเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของจำเลยที่ 1 มีหน้าที่รับเงินค่าโดยสารจากพนักงานเก็บค่าโดยสารที่จำหน่ายตั๋วโดยสารได้แต่ละวันและได้รับมอบหมายให้รับผิดชอบแทนจำเลยที่ 1 ในกรณีที่จำเลยที่ 1 มิได้มาปฏิบัติหน้าที่ แต่จำเลยทั้งสองมิได้ปฏิบัติหน้าที่ให้เป็นไปตามระเบียบของโจทก์
จำเลยที่ 1แบ่งให้พนักงานการเงินเพื่อทำหน้าที่รับเงินค่าโดยสารจากพนักงานเก็บค่าโดยสารออกเป็น 2 ผลัด คือผลัดกลางวันและกลางคืน ซึ่งตามระเบียบหลังจากที่พนักงานการเงินรับเงินค่าโดยสารมาแล้ว จำเลยที่ 1 หรือจำเลยที่ 2 ในกรณีที่จำเลยที่ 1 มิได้มาปฏิบัติหน้าที่จะต้องดูแลอย่างใกล้ชิดเพื่อให้พนักงานการเงินทุกคนนำเงินค่าโดยสารดังกล่าวเก็บไว้ในตู้เซฟและเป็นผู้ปิดตู้เซฟด้วยตนเอง เพื่อป้องกันการทุจริตในวันที่ 7, 8, 9 เมษายน 2521 จำเลยทั้งสองได้มาปฏิบัติหน้าที่ตั้งแต่เวลา 19 นาฬิกา ถึง 2 นาฬิกาของวันรุ่งขึ้นเว้นแต่ในวันที่ 7 จำเลยที่ 1 มิได้มาปฏิบัติหน้าที่แต่มอบหมายให้จำเลยที่ 2 มาแทนจำเลยทั้งสองมิได้ปฏิบัติตามระเบียบอย่างเคร่งครัดเป็นเหตุให้นายสิริวัฒน์พนักงานการเงินยักยอกเงินค่าโดยสารไป 79,606.50 บาท และหลบหนีไป ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองชดใช้เงินคนละ 39,803.25 บาทแก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ย
จำเลยทั้งสองให้การว่า โจทก์ไม่ได้ฟ้องเรียกร้องภายใน 1ปีคดีนี้เป็นคดีละเมิด ฟ้องโจทก์ขาดอายุความแล้ว การที่จำเลยที่ 1 มาทำงานตั้งแต่เวลา 19 นาฬิกาถึง 2 นาฬิกาของวันรุ่งขึ้นเป็นการมาปฏิบัติงานนอกเวลาเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยเท่านั้น ไม่มีระเบียบให้พนักงานการเงินทำงานถึง 8ชั่วโมงการที่นายสิริวัฒน์ยักยอกเงินของโจทก์ไม่มีผู้ใดทราบ เนื่องจากโจทก์จัดสถานที่ให้พนักงานรับเงินไว้ไม่ปลอดภัยมิใช่เป็นความผิดของจำเลยทั้งสอง ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าคดีนี้เป็นคดีอันเกิดแต่มูลละเมิดระหว่างนายจ้างกับลูกจ้าง โจทก์ฟ้องคดีเมื่อพ้นหนึ่งปีนับแต่วันที่โจทก์ได้รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้ที่พึงใช้ค่าสินไหมทดแทน คดีจึงขาดอายุความ พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองตามสัญญาจ้างแรงงานที่จำเลยทั้งสองทำผิดหน้าที่อันเกิดจากสัญญาจ้างแรงงาน เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับความเสียหายซึ่งมีอายุความสิบปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164หาใช่เป้นการฟ้องเรียกค่าเสียหายอันเกิดจากมูลละเมิด ซึ่งมีอายุความ 1 ปี ตามที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยไม่
พิเคราะห์แล้วโจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองเป็นลูกจ้างโจทก์ จำเลยที่ 1 เป็นหัวหน้าแผนกการเงินมีหน้าที่ควบคุมดูแลให้พนักงานการเงินนำเงินค่าโดยสารที่ได้รับจากพนักงานเก็บค่าโดยสารแต่ละวันเก็บเข้าตู้เซฟเพื่อป้องกันการสูญหาย จำเลยที่ 2 เป็นพนักงานการเงินซึ่งได้รับมอบหมายให้มีหน้าที่ควบคุมดูแลพนักงานการเงินแทนจำเลยที่ 1 ในกรณีที่จำเลยที่ 1 มิได้มาปฏิบัติหน้าที่ จำเลยทั้งสองไม่ได้ปฏิบัติการตามหน้าที่ เป็นเหตุให้พนักงานเก็บเงินยักยอกเงินค่าโดยสารของโจทก์ไป คำฟ้องของโจทก์เป็นคำฟ้องที่กล่าวหาว่าจำเลยทั้งสองกระทำผิดหน้าที่ บกพร่องต่อหน้าที่อันเกิดแต่สัญญาจ้างแรงงานในการควบคุมดูแลพนักงานการเงิน ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองตามสิทธิตามสัญญาจ้างแรงงานตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน
พ.ศ. 2522 มาตรา 8 (1)มิใช่คดีฟ้องเรื่องละเมิด จึงจะนำอายุความหนึ่งปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 มาปรับแก่คดี ตามที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยหาได้ไม่ เมื่อฟ้งอโจทก์ไม่ขาดอายุความ จึงมีประเด็นที่ศาลแรงงานกลางจะต้องวินิจฉัยต่อไปว่า จำเลยทั้งสองจะต้องร่วมรับผิดชำระเงินตามฟ้องโจทก์หรือไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง ให้ศาลแรงงานกลางพิจารณาเฉพาะประเด็นข้อ 3 แล้วมีคำพิพากษาใหม่.
