คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ได้ความว่า เดิม ว.ได้ทำหนังคือยืมเงินโจทก์ไป ๘๐๐ บาท โจทก์จึงฟ้องจำเลยซึ่งเป็นผู้รับมฤดกให้ใช้เงินตามสัญญา ปรากฎว่าหนังสือสัญญาที่โจทก์ฟ้องนี้ได้ปิดอากรแสตมป์ไว้ครบถ้วนแล้ว หากแต่ว่าการขีดฆ่าแสตมป์ได้กระทำโดยพิมพ์ลายนิ้วมือบนดวงแสตมป์แถลงวันเดือนปีข้างล่างดวงแสตมป์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าตราสารนี้รับฟังเป็นพะยานหลักฐานไม่ได้ เพราะการขีดฆ่าแสตมป์ยังไม่ชอบด้วยกฎหมายที่บังคับให้ขีดฆ่าโดยลงลายมือชื่อหรือขีดคร่อม
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามมาตรา ๒๑ แห่งพ.ร.บ.อากรแสตมป์เป็นที่เห็นได้ชัดว่ากฎหมายประสงค์แต่เพียงว่า เมื่อได้ปิดอากรแสตมป์ในตราสารก่อนส่งศาลก็ให้รับเป็นพะยานหลักฐานได้ หนังสือนี้ได้ปิดแสตมป์ไว้ก่อนแล้ว จึงรับฟังเป็นพะยานหลักฐานได้ แลเห็นว่าการปิดแสตมป์จะไม่ถูกต้องตามพระราชบัญญัติ แต่ก็มี ม.๒๓ เป็นบทลงโทษผู้ฝ่าฝืนอยู่แล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ให้จำเลยใช้เงินตามฟ้องโจทก์
