เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าจำเลยกับพวกสมคบกันปล้นทรัพย์ ค. กับ ท. แล้วจับเอา ค. กับ ท. ไปกักขังไว้ ค. หนีมาได้ ระหว่างส่วน ท. ต้องถูกกักขังอยู่ ๕ - ๖ วันจึงถูกปล่อยตัวมา ศาลฎีกา ตัดสินว่าตามพฤตติการณ์ที่ปรากฎในคดีนี้ จำเลยได้ปล้นทรัพย์แล้ว จับตัวเจ้าทุกข์พาไปกักขังไว้ ๑ วันคนหนึ่ง ๕ - ๖ วันคนหนึ่งจะเพื่อเหตุอันใดคืออาจเอาตัวไปเพื่อเรียกสินไถ่หรือเพื่อตัดพะยานในเรื่องปล้น แต่คดีนี้มีผู้ได้ยินจำเลยปรึกษากันในวันที่จะจับเจ้าทุกข์เพื่อเรียกสินไถ่ และยังมีคำพูดของจำเลยว่าถ้ามีคนมาขอจึงจะปล่อย และว่าถ้าไม่ให้เงินจะยิงเสียดังนี้ พอสันนิฐานได้แล้วว่า จำเลยเอาตัวเจ้าทุกข์ไปเพื่อเรียกสินไถ่และก็เมื่อจำเลยได้เอาตัวคนไปกักไว้เพื่อเรียกสินไถ่แล้ว ก็ครอบองค์ความผิดแล้วจำเลยจะได้เรียกร้องเอาทรัพย์สินเนื่องในความผิดนั้นไปแล้วหรือไม่ ๆ สำคัญ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ยืนตามศาลเดิมให้ลงโทษจำเลยตาม ม. ๒๗๐ และ ๓๐๑ ตามที่แก้ไขใหม่
