คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335, 357 กับให้จำเลยคืนหรือใช้ราคากระสุนปืน ขนาด .357 จำนวน 1 นัด ราคา 35 บาท แก่ผู้เสียหายด้วยศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 357 วรรคหนึ่ง จำคุก 2 ปี คำขอและข้อหาอื่นให้ยก
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาตามฎีกาจำเลยว่า จำเลยกระทำผิดฐานรับของโจรหรือไม่ ข้อเท็จจริงเบื้องต้นรับฟังเป็นยุติได้ว่า เมื่อวันที่ 29 เมษายน 2531 เวลากลางคืน อาวุธปืนและกระสุนปืนตามคำฟ้องของนายวิเชียร ณ สงขลา ซึ่งอยู่ในความครอบครองของสิบตำรวจโทวัลลภ นาคม่วง ผู้เสียหาย ได้หายไป ต่อมาวันที่15 กันยายน 2531 เจ้าพนักงานตำรวจสถานีตำรวจภูธรอำเภอกบินทร์บุรีจับกุมจำเลยได้พร้อมด้วยอาวุธปืน และกระสุนปืนที่หายไปดังกล่าว จำเลยต่อสู้ว่า ในวันเกิดเหตุได้มาเอาอาวุธปืนและกระสุนปืนดังกล่าวไปจากความครอบครองของผู้เสียหายจริงโดยถือวิสาสะ ในข้อนี้ได้ความจากผู้เสียหายว่า จำเลยและผู้เสียหายเป็นเพื่อนกัน สนิทสนมกันดี
ต่างคนต่างเคยหยิบยืมอาวุธปืนกันใช้ ถ้าไม่พบตัวก็ถือวิสาสะเอาไปใช้ก่อนแล้วค่อยบอกภายหลังตอนเอามาคืน เคยปฏิบัติกันเช่นนี้บ่อย ๆจึงเห็นได้ว่า ในเบื้องต้นถ้าจำเลยเป็นผู้เอาอาวุธปืนและกระสุนปืนตามฟ้องไปจากผู้เสียหายก็เป็นกรณีที่จำเลยคงเอาไปโดยถือวิสาสะเอาไปใช้ก่อนตามที่เคยปฏิบัติกันมา ตามที่จำเลยนำสืบและผู้เสียหายยอมรับ ส่วนข้อหารับของโจรนั้นพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบมาได้ความเพียงว่า จับอาวุธปืนและกระสุนปืนตามคำฟ้องได้จากจำเลยเท่านั้น พยานโจทก์ไม่ได้ความใด ๆ มากไปกว่านี้
ศาลฎีกาเห็นว่าในคดีความผิดฐานรับของโจรนั้น โจทก์มีหน้าที่ต้องนำสืบให้เห็นว่าจำเลยรับทรัพย์ไว้โดยรู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำความผิด ไม่ใช่ว่าเมื่อจำเลยเป็นผู้ครอบครองทรัพย์นั้น จำเลยก็ต้องนำสืบว่าตนไม่รู้ว่าเป็นของร้าย กรณีของจำเลยนี้ โจทก์ไม่ได้นำสืบว่า จำเลยรับอาวุธปืนและกระสุนปืนตามฟ้องไว้จากผู้อื่นโดยรู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ได้จากการกระทำความผิด พยานโจทก์จึงยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยกระทำผิดฐานรับของโจร"
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์
