คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม 2498 เวลากลางวันจำเลยในคดีนี้ได้บังอาจสมคบกับจำเลยในคดีแดงของศาลจังหวัดชัยนาทที่ 492/2498 เล่นการพนันกัดปลาอันเป็นการพนันตามบัญชี ข.หมายเลข 1 ท้ายพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478 พนันเอาทรัพย์สินกันทั้งนี้โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานเหตุเกิดที่ตำบลเขาท่าพระอำเภอเมืองชัยนาท จังหวัดชัยนาทขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478 มาตรา 4, 5, 6, 10, 12, 15 พระราชบัญญัติการพนัน (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2490 มาตรา 3จำเลยให้การปฏิเสธศาลจังหวัดชัยนาททำการพิจารณาแล้ว เชื่อว่าจำเลยได้กระทำผิดจริงดังฟ้อง พิพากษาให้ปรับจำเลย 600 บาทจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว ฟังว่าจำเลยได้กระทำผิดดังฟ้องจริง ที่ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยชอบแล้ว แต่จำนวนเงินค่าปรับนั้นมากไป
ความผิดของจำเลยไม่ร้ายแรง ศาลอุทธรณ์เห็นสมควรให้ปรับจำเลยน้อยลง จึงพร้อมกันพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ปรับจำเลย 100 บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยเท่าคำพิพากษาศาลชั้นต้น โดยโจทก์เห็นว่าเหมาะสมกับความผิดของจำเลยแล้ว เพราะได้วางโทษเท่ากับพวกจำเลยในคดีแดงที่ 492/2498 ที่ได้สมคบกับจำเลยในคดีนี้แต่ได้ลดฐานรับสารภาพคงลงโทษปรับเพียงคนละ 300 บาท ส่วนจำเลยในคดีนี้ไม่รับจึงลงโทษปรับ 600 บาทศาลจังหวัดชัยนาทสั่งในฎีกาของโจทก์ว่า "จำเลย 5 คน ในคดีแดงที่ 492/2498 ของศาลนี้ถูกศาลพิพากษาปรับคนละ 600 บาท ลดกึ่งปรับคนละ 300 บาท จริงดังโจทก์อ้างในฎีกา และเป็นการปรับตามอัตราโทษที่คณะผู้พิพากษาศาลนี้กำหนดไว้เป็นมาตรฐาน จึงเป็นปัญหาสำคัญที่ควรสู่ศาลฎีกาและอนุญาตให้ฎีกาได้
ฉะนั้น ศาลนี้จึงรับเป็นฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 221 สำเนาให้จำเลย"ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว ข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังมาได้ความว่า จำเลยได้เล่นการพนันกัดปลาโดยพนันกันเป็นจำนวนเงิน 10 บาท ศาลฎีกาจึงเห็นว่า ที่ศาลอุทธรณ์แก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำเลยโดยปรับ 100 บาท นั้นเป็นการสมควรแก่โทษานุโทษแล้ว การที่จะยึดถือเอาอัตรากำหนดที่คิดกันขึ้นแล้วอ้างว่าเป็นมาตรฐาน โดยไม่คำนึงถึงพฤติการณ์ประกอบการกระทำผิดตามหลักวิชาธรรมศาสตร์นั้น อาจก่อให้เกิดการอยุติธรรมได้ง่ายและเมื่อปรากฏว่าศาลที่สูงกว่าไม่เห็นด้วย ในดุลพินิจในการพิพากษาคดีเช่นเดียวกันนั้นแล้ว ศาลชั้นต้นก็ชอบที่จะรับเป็นข้อควรคำนึงในการที่จะอำนวยความยุติธรรมต่อไป คำพิพากษาที่ผิดพลาดไปแล้วเมื่อไม่มีการอุทธรณ์ขึ้นมาก็จำเป็นอยู่เองที่จะต้องเป็นยุติตามนั้น ฉะนั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่โจทก์ฎีกาว่าจะต้องมีคดีขึ้นมาสู่ศาลอุทธรณ์เป็นการรกศาลอุทธรณ์ต่อไปอีกมากนั้นจึงไม่อาจจะเป็นได้ ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นให้ยกเสีย โดยศาลฎีกาพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
