คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นบุตรนางเทียน โจทก์กับนางเทียนเป็นบุตรบุญธรรมของนายใช้นางกี นายใช้ตาย นางกีรับมรดกที่พิพาทแล้วโอนให้จำเลยแต่ผู้เดียวไม่แบ่งให้โจทก์ โจทก์จะฟ้องเพิกถอนการโอนให้ จำเลยจึงตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความ ยอมแบ่งที่พิพาทให้โจทก์แล้วไม่ปฏิบัติตามสัญญายอม จึงฟ้องขอให้แบ่งตามยอม จำเลยต่อสู้ว่า สัญญาที่โจทก์อ้างไม่ใช่สัญญายอมความ เป็นสัญญาให้ โจทก์ไม่ใช่บุตรบุญธรรมของนายใช้นางกี วันชี้สองสถาน โจทก์แถลงว่า เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความ จำเลยว่าเป็นสัญญาให้โดยเสน่ห์โจทก์ประพฤติไม่เป็นที่พอใจจำเลย จำเลยไม่สมัครใจให้ต่อไป โจทก์จำเลยขอให้ศาลวินิจฉัยเฉพาะตามสัญญาท้ายฟ้องหมาย จ.๑
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าเป็นประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยมีอยู่ข้อเดียว คือ สัญญาหมาย จ.๑ ข้อที่โจทก์แถลงเรื่องบุตรบุญธรรมไม่จำเป็นต้องนำพยานเข้าสืบ จึงให้งดสืบพยาน
ศาลชั้นต้นเห็นว่า สัญญาหมาย จ.๑ ไม่ใช่สัญญาประนีประนอมยอมความ มีลักษณะเป็นสัญญาให้อสังหาริมทรัพย์ซึ่งยังมิได้มีการโอนกันให้ถูกต้องพิพากษายกฟ้องโจทก์ และศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาต่อมา
ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อความในสัญญาหมาย จ.๑ มีแต่เพียงว่า จำเลยจะแบ่งแยกที่ดินพิพาทให้แก่โจทก์ในฐานะเป็นลุงของจำเลย โดยมิได้ซื้อขายหรือแลกเปลี่ยนกับสิ่งของอื่นแต่อย่างใด การที่จะให้ที่ดินครั้งนี้เพราะโจทก์เป็นบุตรเลี้ยงของนางกีเจ้าของโฉนดเดิม ซึ่งบอกว่าให้แก่โจทก์ตั้งแต่ก่อนที่นางกีโอนที่ดินแปลงนี้ให้เป็นสิทธิแก่จำเลย ไม่มีข้อความตอนใดระบุว่าเป็นการระงับข้อพิพาทระหว่างโจทก์กับจำเลยเลย สัญญาดังกล่าว จึงเป็นเรื่องที่จำเลยจะยกที่ดินให้โจทก์ตามที่นางกีได้เคยพูดไว้เท่านั้น ไม่ใช่สัญญาประนีประนอมยอมความ ตาม ป.พ.พ.มาตรา ๘๕๐
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
