คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยเป็น ๔ กะทง คือฐานทำร้ายร่างกายตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๕๔ จำคุก ๓ เดือน กระทงหนึ่งฐานชุดคร่าอนาจารตามมาตรา ๒๗๖ จำคุก ๓ ปีกระทงหนึ่ง ฐานข่มขืนกระทำชำเราตามมาตรา ๒๔๓ รวม ๒ กระทง จำคุก ๔ ปี รวมโทษทุกกะทงเป็น ๗ ปี ๓ เดือน ศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องจำเลยในฐานความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราตาม ม.๒๔๓ ๒ กระทงนั้นเสีย คงลงโทษแต่ฉะเพาะฐานทำร้ายร่างกายและฉุดคร่าอนาจาร ๒ กระทงจำคุก ๓ ปี ๓ เดือน โจทก์จำเลยฎีกาในข้อเท็จจริง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ได้ความว่าลงโทษจำเลยตามศาลเดิม จำเลยฎีกาว่าไม่ควรมีผิดเลย ศาลฎีกาตัดสินว่าฎีกาของจำเลยเถียงข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๒๑๘ เพราะศาลอุทธรณ์พิพากษายืนศาลชั้นต้นให้จำคุกจำเลย ๓ ปี ๓ เดือนในความผิด ๒ กระทงนั้น แต่สำหรับฎีกาโจทก์เห็นพ้องด้วยกับศาลชั้นต้น
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ลงโทษจำเลยตามศาลชั้นต้น
