เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่า จ. จำเลยได้รับอนุญาตให้ตัดไม้สยาเหลือง เมื่อใบอนุญาตสิ้นอายุแล้วจำเลยได้นำใบอนุญาตมาคืนให้เจ้าพนักงานตามข้อความในหลังใบอนุญาตไม่โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โดยถือว่าเมื่อโจทก์ไม่อ้างใบอนุญาตให้ศาลวินิจฉัย จึงไม่มีทางวินิจฉัยว่าจำเลยทำผิดหรือไม่ ศาลฎีกาตัดสินว่า กฎข้อบังคับรักษาป่า ข้อ ๑๕ ใช้คำกว้าง ๆ ใจความว่าผู้ใดทำผิดต่อใบอนุญาตหรือผิดต่อข้อความดัวมีแจ้งอยู่ในหลังใบอนุญาตต้องมีโทษตามข้อ ๑๖ ดังนี้ จะเห็นได้ว่าใบอนุญาตนั้น จำเป็นต้องให้ศาลดูรู้เห็นก่อนจึงจะวินิจฉัยได้ เพราะว่าข้อความในหลังใบอนุญาตนั้นมิได้ปรากฏใน พรบ และกฎข้อบังคับ ศาลจะรู้เองมิได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตาม
