คำฟ้องและคำให้การ
เรื่อง มีสุราผิดกฎหมาย
โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๒๕ สิงหาคม ๒๔๙๘ เวลากลางวัน จำเลยบังอาจมีสุรากลั่นต่างประเทศชนิดต่าง ๆ รวม ๔๐ ขวดประมาณ ๑,๘๖๒ ลิตร โดยมีผู้ลักลอบนำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยมิได้รับอนุญาตเสียภาษี ปิดแสตมป์สุราที่ขวดสุราของกลางจากเจ้าพนักงาน อันเป็นสุราที่มิ่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.สุรา พ.ศ.๒๔๙๓ มาตรา ๖,๘,๓๔,๓๖,๔๕ พ.ร.บ.สุรา (ฉบับที่ ๒) พ.ศ.๒๔๙๗ ม.๓ กฎกระทรวงการคลัง (ฉบับที่ ๑๐) พ.ศ.๒๔๙๗ ม.๓ กฎกระทรวงการคลัง (ฉบับที่ ๑๐) พ.ศ. ๒๔๙๓ ออกตามความใน พ.ร.บ.สุรา พ.ศ.๒๔๙๓ ลงวันที่ ๒๒ มีนาคม ๒๔๙๓ กฎกระทรวงการคลัง (ฉบับที่ ๑๓) พ.ศ.๒๔๙๓ ลงวันที่ ๑๑ เมษายน ๒๔๙๓ กฎกระทรวงการคลัง (ฉบับที่ ๑๖) พ.ศ.๒๔๙๔ ลงวันที่ ๓๐ ธันวาคม ๒๔๙๓ และขอให้ริบของกลาง
จำเลยปฏิเสธ ความผิด ต่อสู้ว่าสุราของกลางเป็นสุราตัวอย่างและเป็นของชำร่วย ไม่ใช่เพื่อการค้า จำเลยมีไว้ด้วยเจตนาสุจริต และเข้าใจว่าไม่ต้องปิดแสตมป์ ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลล่างทั้งสอง ให้ยกฟ้องโจทก์ ของกลางคืนจำเลย โดยศาลฎีกาฟังว่า โจทก์สืบไม่ได้ว่าสุราของกลางผู้ใดนำเข้ามาจากต่างประเทศคราวเดียวหลาย ๆ ขวด รวมกันแล้วมีปริมาณน้ำสุรากว่า ๑ ลิตร ซึ่งจะต้องปิดแสตมป์สุรา ส่วนจำเลยนำสืบได้ว่า จำเลยได้เก็บสุราของกลาง (เป็นสุราต่างประเทศ) ไว้คราวละเล็กละน้อย เป็นเวลาหลายปีจึงได้จำนวนทั้งหมด ๔๐ ขวด โดยเฉพาะขวดหนึ่ง ๆ ที่รับเก็บไว้แต่ละคราวมิใช่เป็นสุราที่ต้องปิดแสตมป์สุราตามกฎหมาย (แต่ละขวดมีปริมาณไม่เกิน ๑ ลิตร) ซึ่งโดยเฉพาะขวดหนึ่ง ๆ ที่รับเก็บไว้แต่ละคราวไม่เป็นสุราที่ต้องปิดแสตมป์สุราตามกฎหมาย การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดตามที่โจทก์ฟ้อง และไม่เรียกว่าจำเลยกระทำการโดยไม่สุจริตตาม มาตรา ๓๔ พ.ร.บ.สุรา พ.ศ.๒๔๙๓
