คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์, จำเลยพิพาทกันด้วยเรื่องที่ดินติดหลังห้องแถว ๒ ห้องที่โจทก์เช่าจากวัดกลาง
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เช่าห้องแถวและที่พิพาทจากวัดมา ๒๕ ปีแล้ว เมื่อ ๘ ปีมานี้จำเลยขออาศัยที่พิพาททำที่เก็บถ่าน ทำห้องน้ำห้องส้วมและเล้าไก่ บัดนี้โจทก์ต้องการใช้ที่พิพาทให้จำเลยออกจำเลยเพิกเฉย โจทก์จึงขอให้ขับไล่ จำเลยต่อสู้ว่า ที่พิพาทเดิมเป็นของมารดาจำเลย จำเลยปลูกห้องน้ำ ห้องส้วมลงในที่พิพาทแล้ว มารดายกที่ให้วัด แต่วัดยอมให้จำเลยอาศัยที่พิพาทไปจนกว่าจำเลยจะเลิกเช่าห้องของวัด โจทก์ไม่เคยใช้ที่พิพาทมาก่อน ที่พิพาทโอนเป็นของวัดหลังจากโจทก์เช่าห้องของวัดอยู่
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยไม่ได้จดทะเบียนสิทธิอาศัยไว้ ฉะนั้นจะใช้ยันแก่วัดหรือโจทก์ผู้เช่าจากวัดไม่ได้ พิพากษาขับไล่จำเลย
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ถ้าข้อเท็จจริงได้ความตามที่จำเลยต่อสู้ คือ จำเลยได้ปลูกสร้างในที่พิพาทขึ้นก่อนโจทก์เช่าแล้ว จะถือว่ารอนสิทธิโจทก์ไม่ได้ เพราะโจทก์ยังมิได้ครอบครองที่พิพาทมาก่อน จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ดำเนินการพิจารณาพิพากษาใหม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ถ้าข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยอาศัยที่วัดอยู่ก่อนที่โจทก์ไปทำสัญญาเช่าที่พิพาทมาจากวัด ก็ส่อแสดงว่าจำเลยได้เข้าไปอยู่ในที่พิพาทก่อนที่วัดจะได้ส่งมอบอสังหาริมทรัพย์ที่เช่าให้โจทก์ ๆ ยังไม่มีสิทธิในการครอบครองที่ดินนั้นอย่างไร จึงจะอาศัยอำนาจโดยเฉพาะตัวของโจทก์มาฟ้องขับไล่จำเลยยังไม่ได้ ดังที่ได้เคยวินิจฉัยไว้ในฎีกาที่ ๑๐๒๗-๑๐๒๘ / ๒๔๗๒
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
