คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยเลี้ยงสุกรในเขตต์เทศบาล ซึ่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนดให้จำเลยเลิกเลี้ยงภายในวันที่ ๑๐ กรกฎาคม ๒๔๘๒ จำเลยได้มอบฉันทะให้นายครอบยื่นเรื่องราวตรงไปยังรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยขอผ่อนผันให้ได้เลี้ยงสุกรจนกว่าจะขายได้ครั้นวันที่ ๓๐ กันยายน ๒๔๘๒ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า ที่จำเลยยื่นเรื่องราวต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยนั้นเป็นแต่ขอผ่อนผัน ไม่ใช่ร้องอุทธรณ์ ฉะนั้นเมื่อพ้นกำหนดที่เจ้าหน้าที่อนุญาตไว้ จำเลยยังขืนเลี้ยงสุกรอยู่อีก จึงต้องมีผิดตาม พ.ร.บ.การสาธารณสุข ๒๔๗๗ ม.๑๕ และเทศบัญญัติกิจการค้าซึ่งอาจเป็นอันตรายแก่อนามัย ๒๔๘๒ ข้อ ๔
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยมอบให้นายครอบยื่นเรื่องราวตรงต่อรัฐมนตรีขอผ่อนผันให้ได้เลี้ยงสุกรจนกว่าจะขายได้นั้น ไม่ใช่ร้องอุทธรณ์ตาม พ.ร.บ.การสาธารณสุข ม.๑๔
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
