คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสมคบกับเจ้าหน้าที่อำเภอ ใช้อุบายหลอกลวงโจทก์ให้ลงชื่อในเอกสาร แต่กลับเป็นโจทก์ทำสัญญาขายที่ดินให้จำเลยจึงขอให้เพิกถอนและแสดงว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์จำเลยต่อสู้ว่า ซื้อที่พิพาทจากโจทก์โดยสุจริตศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยต้องกันว่า การซื้อขายเป็นไปโดยสุจริต จึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาคงฟังว่า การซื้อขายเป็นไปโดยสุจริต ส่วนข้อที่ว่าสรรพสามิตอำเภอไม่มีอำนาจลงชื่อในสัญญาซื้อขายนั้น ได้ความว่าในวันทำสัญญานายอำเภอป่วยไม่ได้มาทำงาน นายถนอมปลัดอำเภอเป็นผู้ทำการแทนนายอำเภอ แต่ในตอนทำสัญญานายถนอมไปราชการเสีย มอบให้นายสุเวทย์ สรรพสามิตทำการแทน ประกอบกับสรรพสามิตอำเภอเป็นคณะกรมการอำเภอด้วยผู้หนึ่ง ดังนั้นจึงถือได้ว่า นายสุเวทย์เป็นผู้ทำการแทนนายอำเภอมีอำนาจและหน้าที่จดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมรายนี้ได้ตามความที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติว่าด้วยพนักงานเจ้าหน้าที่จดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ พ.ศ. 2486 มาตรา 4(ข)
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
