คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า ส.เป็นลูกหนี้โจทก์ด้วยมูลหนี้ ๓ รายเป็นเงิน ๒๕๑ บาท จำเลยเป็นผู้ค้ำประกัน ส.ต่อมาโจทก์กับ ส.ตกลงเพิกถอนหนี้รายค่าจักร์ซิงเกอร์กัน นอกจากนี้คงผูกพันตามเดิม ส.ฟิดนัดไม่ชำระหนี้ โจทก์จึงฟ้องเรียกเงินค้างชำระจากจำเลย ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินให้จำเลยใช้เงิน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาข้อกฏหมายว่า (๑)โจทก์กับลูกหนี้ตกลงเพิกถอนสัญญาเรื่องจักร์ซิงเกอร์เป็นเหตุให้จำเลยเสียหาย (๒)ลูกหนี้ยังมีทางชำระหนี้ได้ (๓)โจทก์ผ่อนเวลาให้ลูกหนี้.
ศาลฎีกาเห็นว่า ฎีกาจำเลยข้อ ๑ กลับเป็นผลดีแก่จำเลยที่ปลดเปลื้องความรับผิดให้น้อยลง ในข้อ ๒ เป็นปัญหาข้อเท็จจริง แลข้อ ๓ การที่โจทก์ไม่ฟ้องในทันทีเมื่อหนี้ถึงกำหนดชำระแลลูกหนี้ผิดนัดนั้นไม่ใช่เป็นการผ่อนเวลาให้ลูหนี้ตามประมวลแพ่งฯ ม.๗๐๐ จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง(ศรี-หริศ-นล)ศาลชั้นต้น - พระมนูนัยศาลอุทธรณ์ - พระยากฤติกา
