คำฟ้องและคำให้การ
คดีได้ความว่าจำเลยได้เขียนคำร้อง คำร้องฎีกาอุทธรณ์ และคำแถลงรวมหลายฉะบับ ปรากฎข้อความบางตอนว่า "ผู้พิพากษาที่เซ็นสั่งมีสาเหตุกับตัวทนาย" เชื่อไม่ได้ว่า หลวงเมธีนฤปกรณ์จะเขียนคำพิพากษาถูกต้องกับความจริง หลวงเมธีฯคงจะคิดว่ามีอำนาจเหนือศาลอุทธรณ์" จำเลยต่อสู้ว่า ถ้อยคำที่จำเลยกล่าวเป็นถ้อยคำที่ปรากฎในสำนวนความแลไม่เป็นการรุนแรงเกินสมควรแลว่าไม่เป็นความผิด
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยต้องด้วยข้อห้ามตามข้อบังคับว่าด้วยมรรยาททนายความ พ.ศ. ๒๔๕๘ ข้อ ๑ เพราะเป็นถ้อยคำที่ไม่เคารพแลหมิ่นประมาทผู้พิพากษาหาใช่ถ้อยคำของเนื้อเรื่องในประเด็นแห่งคดีไม่
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ซึ่งลงโทษจำเลยโดยห้ามมิให้ว่าความมีกำหนด ๖ เดือน
