คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า
โจทก์ทั้งสองเคยฟ้องจำเลยทั้งสองกับนายสมพงศ์เป็นจำเลยขอให้เปิดทางในที่ดินโฉนดเลขที่ ๙๐๘๔ ของจำเลยที่ ๒ เพราะเป็นทางภารจำยอม และโจทก์จำเลยทำสัญญาประนีประนอมกันโดยจำเลยยอมเปิดทางให้กว้าง ๒ เมตร ๕๐ เซนติเมตร ยาวตลอดที่ดิน จำเลยทั้งสองได้ปฏิบัติการตามสัญญาประนีประนอมแล้ว แต่ปากทางแคบรถยนต์หกล้อและรถยนต์ขนาดเล็กของโจทก์เลี้ยวเข้าทางพิพาทไม่ได้ จึงขอให้จำเลยเปิดปากทางให้กว้างขึ้น
จำเลยให้การว่า โจทก์มีมีสิทธินำคดีนี้ซึ่งเป็นกรณีเดียวกับคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ ๔๘/๒๕๑๘ ของศาลชั้นต้นมาฟ้องจำเลยอีก เป็นฟ้องซ้ำ ศาลชั้นต้นให้งดสืบพยาน แล้ววินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์เป็นฟ้องซ้ำ พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ทงที่โจทก์ขอให้เปิดใหม่นี้อยู่ติดกับทางเดิม เมื่อโจทก์ได้รับประโยชน์จากการใช้ทางในคดีเดิมแล้ว จึงไม่มีอำนาจฟ้องขอให้เปิดทางจำเป็นในคดีนี้อีก พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อวินิจฉัยในชั้นนี้มีว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องคดีนี้หรือไม่
พิเคราะห์แล้วเห็นว่า เดิมโจทก์ทั้งสองในคดีนี้เคยฟ้องจำเลยทั้งสองในคดีนี้ขอให้เปิดทางในที่ดินโฉนดเลขที่ ๙๐๘๔ ของจำเลยที่ ๒ โดยอ้างว่าเป็นทางภารจำยอม และโจทก์จำเลยได้ตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันโดยจำเลยทั้งสองยอมเปิดทางในที่ดินดังกล่าวกว้าง ๒ เมตร ๕๐ เซนติเมตร ยาวตลอดที่ดิน ซึ่งศาลได้พิพากษาตามยอมแล้ว คำพิพากษานั้นย่อมผูกพันคู่ความทั้งสองฝ่ายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๕ เมื่อจำเลยได้เปิดทางให้ผ่านที่ดินของจำเลยถูกต้องครบถ้วนตามสัญญาประนีประนอมยอมความแล้ว แม้โจทก์จะไม่ได้รับความสะดวกเพราะปากทางแคบไปก็ตาม โจทก์ก็จะมาฟ้องจำเลยขอให้เปิดทางให้กว้างขึ้นไปจากเดิมโดยอาศัยเหตุเพียงแต่โจทก์ไม่ได้รับความสะดวกเท่านั้นหาได้ไม่ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
