คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าตามวันเวลาเกิดเหตุจำเลยกระทำอนาจารเด็กหญิงนฤวรรณ มากสมบูรณ์อายุ ๕ ปี โดยใช้อุบายหลอกลวงให้เข้าไปในห้องนอนแล้วใช้อวัยวะเพศของจำเลยถูไปมาที่อวัยวะเพศของเด็กหญิงนฤวรรณหลายครั้ง และใช้นิ้วมือสอดไปในช่องคลอดของเด็กหญิงนฤวรรณจากนั้นได้ข่มขืนกระทำชำเราจนสำเร็จความใคร่ ๑ ครั้ง โดยเด็กหญิงนฤวรรณไม่ยินยอมและอยู่ในภาวะที่ไม่สามารถขัดขืนได้ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๗๗ วรรคแรก ๒๗๙ เด็กหญิงนฤวรรณ มากสมบูรณ์ โดยนางวิเวียน มากสมบูรณ์ ผู้แทนโดยชอบธรรมของผู้เสียหาย ขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลอนุญาต
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา๒๗๗ วรรคแรก ๒๗๙ การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๗๗ อันเป็นบทหนักจำเลยอายุ ๑๕ ปีเศษพิจารณาแล้วสมควรพิพากษาลงโทษเมื่อลดมาตราส่วนโทษลงกึ่งหนึ่งตามมาตรา ๗๕ แล้วให้จำคุกจำเลย ๔ ปีและเปลี่ยนโทษจำคุกเป็นส่งตัวจำเลยไปสถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลางเพื่อรับการฝึกอบรมขัดเกลานิสัยและฝึกอาชีพขั้นต่ำ ๒ ปี ๖ เดือนขั้นสูง ๔ ปีนับแต่วันที่ศาลพิพากษาตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลคดีเด็กและเยาวชน ฯ มาตรา ๓๑, ๓๒
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์แผนกคดีเด็กและเยาวชนพิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๗๗ วรรคแรกประกอบด้วยมาตรา ๘๐ ลดมาตราส่วนโทษกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๕ แล้วให้จำคุก ๒ ปี ๔ เดือนเปลี่ยนโทษจำคุกเป็นส่งตัวจำเลยไปยังสถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลางเพื่อรับการฝึกอบรมขัดเกลานิสัยและฝึกอาชีพมีกำหนดขั้นต่ำ ๑ ปีขั้นสูง ๒ ปีตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลคดีเด็กและเยาวชน ฯ มาตรา ๓๑, ๓๒
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาแผนกคดีเด็กและเยาวชนวินิจฉัยว่าคดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๗๗ วรรคแรก ๒๗๙ การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามมาตรา ๒๗๗ ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักลงโทษจำคุกจำเลย ๔ ปีเปลี่ยนโทษจำคุกเป็นส่งตัวจำเลยไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๗๗ วรรคแรกประกอบกับมาตรา ๘๐ ลงโทษจำคุกจำเลย ๒ ปี ๔ เดือนเปลี่ยนโทษจำคุกเป็นส่งตัวจำเลยไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลาง กรณีเป็นการแก้บทลงโทษและกำหนดโทษแม้จะเป็นการแก้ไขมากแต่การที่ศาลทั้งสองเปลี่ยนโทษจำคุกเป็นส่งตัวจำเลยไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลางมิใช่การลงโทษจึงถือมิได้ว่าศาลทั้งสองพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยเป็น ๑ ปีจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๒๑๙ ประกอบกับพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลคดีเด็กและเยาวชนพ.ศ.๒๔๙๔ มาตรา ๒๙
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์.
