คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ได้ความว่าจำเลยนัดประชุมกรรมกรรถจักรยานสามล้อประมาณ ๑๐๐ คน เพื่อยื่นคำร้องต่อข้าหลวงประจำจังหวัดลพบุรี ขอให้สั่งเจ้าพนักงานตำรวจในเรื่องราวจับกุ่มพวกกรรมกรสามล้อที่ทำผิด พ.ร.บ.จราจรเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เพลามือลงบ้างแล้วได้ทำคำร้องยื่นต่อข้าหลวง แต่ข้าหลวงประจำจังหวัดไม่ปฏิบัติตามความประสงค์ของจำเลย จำเลยจึงยุยงขู่เข็ญกรรมกรรถสามล้อให้หยุดงาน
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญา พ.ศ.๒๔๗๘ (ฉะบับที่ ๗) ม.๔ ศาลจังหวัดเห็นว่าโจทก์ไม่บรรยายฟ้องว่าเป้นการบังคับขืนใจตำรวจอย่างไรและตามคำ ร.ต.+.พูนพะยานโจทก์ก็ว่าการกระทำของจำเลยไม่เป้นการบังคับขัดขืนใจทางราชการตำรวจข้อไหน จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่าการกระทำของจำเลยเป้นการบังคับขืนใจราชการตำรวจเท่ากับเป็นการบังคับขืนใจรัฐบาลเหมือนกัน เพราะราชการตำรวจเป็นองค์การส่วนหนึ่งของรัฐบาล
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าแม้ราชการตำรวจจะเป็นองค์การหนึ่งของราชการแผ่นดินก็ดี แต่หาใช่รัฐบาลไม่ เพราะตามรัฐธรรมนูญแห่ราชอาณาจักรไทย ม.๔๖ คณะรัฐมนตรีมีหน้าที่บริหารราชการแผ่นดิน จึงเป็นตัวรัฐบาลตามกฎหมาย
อนึ่งจะลงโทษจำเลยตาม ม.๑๐๔(๓)ก็มิได้เพราะโจทก์มิได้บรรยายฟ้องมีความประสงค์ที่จะให้ศาลลงโทษตาม ม.๑๐๔(๓)
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
