คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า เดิมโจทก์ได้ยื่นคำร้องต่อศาลแพ่งเมื่อวันที่ ๖ ธันวาคม พ.ศ.๒๔๗๗ ขอเป็นผู้จัดการมฤดกของ ช.ผู้มรณซึ่งเป็นลูกหนี้ของโจทก์
จำเลยยื่นคำร้องคัดค้านศาลแพ่งมีคำสั่งให้ยกคำร้องแลจำหน่ายคดีของโจทก์เสียโดยเห็นว่าการที่ร้องขอเป็นผู้จัดการมฤดกของคนในบังคับอังกฤษเป็นการร้องขอผิดกระทรวงศาล โจทก์จึงฟ้องคดีนี้หาว่าจำเลยนำความไม่จริงไปคัดค้านคำร้องโจทก์ ทำให้โจทก์ต้องเสียหายเสียค่าธรรมเนียมศาลแลค่าทนายรวม ๒๖๐ บาทจึงฟ้องเรียกเงินจำนวนนี้จากจำเลย กับอ้างคำสั่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุตติธรรมเกี่ยวกับการวินิจฉัยเรื่องอำนาจศาลลงวันที่ ๑ ตุลาคม พ.ศ.๒๔๗๘ ศาลฎีกาตัดสินว่า ฎีกาโจทก์ไม่ได้อ้างเหตุเลยว่า โจทก์เสียหายเพราะการกระทำของจำเลย การที่โจทก์ต้องเสียค่าธรรมเนียมนั้นก็โดยศาลแพ่งตัดสินว่าโจทก์ร้องขอผิดกระทรวงศาล จึงไม่มีเหตุกระทำให้จำเลยต้องรับผิด
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ให้ยกฟ้องโจทก์
