คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกมีเจตนาร้ายต่อโจทก์บังอาจสมคบกันเขียนจดหมายลงวันที่ 20 ตุลาคม 2497 ยื่นต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ จังหวัดพระนคร และผู้ว่าราชการภาค 3 จังหวัดนครราชสีมา ใส่ความกล่าวหาโจทก์หลายประการ คือ กล่าวหาว่าโจทก์ด่าจำเลยด้วยถ้อยคำหยาบคาย ฯลฯ กับว่าโจทก์มีอาการคุ้มดีคุ้มร้ายไม่ควรให้อยู่ในตำแหน่งหน้าที่ จะเสื่อมเสียแก่วงราชการ เป็นเหตุให้โจทก์เสียหาย จึงขอให้ศาลลงโทษศาลได้ไต่สวนคดีของโจทก์แล้วสั่งว่าคดีของโจทก์ไม่มีมูลโจทก์อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงยุติตามที่ศาลชั้นต้นฟังมาแล้วว่า เดิมโจทก์จำเลยต่างคนต่างด่าว่ากัน จำเลยจึงได้ทำหนังสือร้องเรียนต่อผู้บังคับบัญชาของโจทก์กล่าวหาว่าโจทก์ด่าว่าจำเลยเห็นว่าโจทก์ได้ด่าจำเลย ๆ ก็ย่อมมีสิทธิที่จะร้องกล่าวโทษโจทก์เพื่อให้ผู้ด่าจำเลยรับโทษได้ เมื่อเป็นความจริงก็ถือว่าจำเลยกล่าวแสดงไปโดยสุจริต ที่จำเลยกล่าวว่าโจทก์มีอาการคุ้มดีคุ้มร้ายก็เป็นเรื่องเกี่ยวเนื่องเป็นข้อแสดงถึงเหตุที่โจทก์ด่าจำเลยนั้นเองการกระทำของจำเลยต้องตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 329(1) ซึ่งผู้ทำไม่มีผิด เหตุฟ้องจึงไม่มีมูล
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
