คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากห้องเช่าของโจทก์ ซึ่งอยู่ในที่ชุมนุมการค้า โดยอ้างว่าได้บอกเลิกการเช่ากับจำเลยแล้ว จำเลยไม่ยอมออก
จำเลยให้การว่า เช่าห้องแถวของโจทก์และอยู่อาศัยในห้องนั้น ได้รับความคุ้มครองจาก พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ จำเลยรับว่าการเช่าไม่มีหนังสือ ห้องเช่าอยู่ในทำเลการค้าขาย จำเลยอาศัยอยู่ในห้องนั้นด้วยและได้ค้าขายของชำตลอดมา ห้องเช่าอยู่ในเขตต์เทศบาล ต่างไม่สืบพยาน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยใช้ห้องเช่าอยู่อาศัย จึงพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ขับไล่จำเลย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์จำเลยต่างรับกันว่าการเช่ารายนี้ไม่มีหนังสือสัญญาเช่าต่อกัน จำเลยอ้างความคุ้มครองของพ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันอันเป็นกฎหมายพิเศษจำเลยจึงมีหน้าที่ต้องนำสืบว่าตนมีเหตุอันควรได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ดังกล่าวอย่างไร ตามฟ้อง คำให้การและคำแถลงรับยังไม่ได้ความชัดแจ้งพอที่ว่าจำเลยควรจะได้รับความคุ้มครองของ พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ กลับได้ความว่าห้องพิพาทอยู่ในทำเลการค้า และจำเลยได้ค้าขายของชำในห้องเช่านั้นด้วย รูปคดีฝ่ายจำเลยไม่มีทางชนะโจทก์ ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๔๒๐/๒๔๙๔ จึงพร้อมกันพิพากษายืน
