คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อเดือน พฤษภาคม ๒๕๒๔ โจทก์ยื่นคำขอสอบเขตที่ดินมีโฉนดของโจทก์ ต่อมาเดือนเมษายน ๒๕๒๕ เจ้าพนักงานที่ดินได้ออกไปทำการรังวัดจำเลยทั้งสองซึ่งเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ร่วมกันในที่ดินมีโฉนดซึ่งมีแนวเขตติดต่อกัน ได้คัดค้านการรังวัดสอบเขต เจ้าพนักงานที่ดินจึงงดรังวัด การกระทำของจำเลยเป็นการจงใจขัดขวางการรังวัดสอบเขตที่ดินของโจทก์ เป็นการละเมิดทำให้โจทก์เสียหายขอให้พิพากษาห้ามจำเลยทั้งสองคัดค้านหรือขัดขวางการรังวัด หากขัดขืนขอให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลแทนการแสดงเจตนาของจำเลยทั้งสอง
จำเลยทั้งสองให้การต่อสู้คดีว่า โจทก์มีความประสงค์ให้จำเลยชี้แนวเขตที่ไม่แท้จริง จำเลยจึงคัดค้าน จำเลยกระทำไปโดยสุจริตตามสิทธิและหน้าที่ที่จะกระทำได้ตามกฎหมาย ไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์ ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นงดสืบพยานโจทก์จำเลย แล้ววินิจฉัยเป็นว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ฎีกาว่าคดีนี้ควรสืบพยานโจทก์จำเลยก่อนนำคำพิพากษา ปัญหาในเบื้องต้นมีว่า พฤติการณ์ของจำเลยตามคำคู่ความเป็นการละเมิดต่อโจทก์หรือไม่ เห็นว่า การคัดค้านรังวัดที่ดินของเจ้าของที่ดินข้างเคียงนั้นเป็นสิทธิที่อาจคัดค้านได้หากมีเหตุผลตามสมควรที่จะคิดว่าแนวเขตที่รังวัดไม่ถูกต้อง การคัดค้านของจำเลยเท่านี้ยังไม่เป็นการละเมิดสิทธิอันโจทก์จะมาฟ้องขอให้ห้ามจำเลยได้กรณีจะเป็นการละเมิดได้ จะต้องเป็นการแกล้งโดยจำเลยมุ่งต่อผลคือ ความเสียหายแก่โจทก์ฝ่ายเดียว แต่ถ้าเป็นการกระทำโดยประสงค์ต่อผลอันเป็นธรรมดาแห่งสิทธินั้น แม้จำเลยจะเห็นว่าโจทก์จะได้รับความเสียหายบ้างก็ไม่เป็นการละเมิด ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๖๑๘/๒๕๑๒ ระหว่าง นายดุสิต คงเติม โจทก์ นายเหรียญ บุญสิงห์ จำเลย ที่ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานโจทก์จำเลยนั้นชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
