คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องกล่าวว่า โจทก์เป็นบุคคลเกิดที่ประเทศไทย แต่ไปอยู่ประเทศจีนเสียแต่เล็ก ครั้นเมื่อวันที่ 25 เมษายน 2494 โจทก์เดินทางกลับเข้ามายังประเทศไทย พนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองไม่ยินยอมให้โจทก์อาศัยอยู่ในประเทศไทย โดยถือว่าเป็นคนต่างด้าวจึงฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่า โจทก์เป็นบุคคลมีสัญชาติไทยและให้เพิกถอนคำสั่งเจ้าพนักงานตรวจคนเข้าเมืองที่สั่งให้โจทก์ออกจากประเทศไทยจำเลยตัดฟ้องว่า กระทรวงมหาดไทยจำเลยไม่มีส่วนเกี่ยวข้องตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง และต่อสู้ว่าโจทก์ไม่ใช่คนไทย และว่าโจทก์ควรจะทำเป็นคำร้อง ไม่ใช่มาฟ้องศาลแพ่งพิจารณาแล้วเห็นว่า กองตรวจคนเข้าเมืองเป็นกองขึ้นในกรมตำรวจ สังกัดกระทรวงมหาดไทยตามระเบียบบริหารราชการแผ่นดินโจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยได้
ส่วนข้อเท็จจริงฟังว่าโจทก์เป็นคนไทย จึงพิพากษาให้เพิกถอนคำสั่งเจ้าพนักงานตรวจคนเข้าเมืองที่สั่งให้โจทก์ออกไปจากประเทศไทยศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ข้อฎีกาที่ว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยนั้นเห็นว่าเมื่อสิทธิของโจทก์ถูกจำเลยโต้แย้งถึงแก่ไม่ให้โจทก์ถือสัญชาติ เป็นไทยเช่นนี้ โจทก์ย่อมมีสิทธินำคดีมาฟ้องต่อศาลได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 ส่วนข้อเท็จจริงคงฟังว่าโจทก์เป็นคนมีสัญชาติไทย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
