คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ สืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 และพระราชบัญญัติป่าไม้ฯและริบกระบือ 2 ตัว ล้อ 1 เล่ม ที่จำเลยใช้กระทำผิดเป็นของกลางนายยงศ์ผู้ร้องจึงยื่นคำร้องว่า กระบือและล้อที่ศาลชั้นต้นสั่งริบเป็นของผู้ร้องให้จำเลยเช่า ผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการที่จำเลยกระทำความผิด ขอให้คืนกระบือกับล้อให้ผู้ร้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ว มีคำสั่งให้คืนกระบือ 2 ตัว และล้อ 1 เล่มของกลางให้ผู้ร้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาต่อมาว่า แม้ข้อเท็จจริงฟังได้ว่ากระบือและล้อของกลางเป็นของผู้ร้อง และผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลย ก็ต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 มาตรา 35 โดยเคร่งครัด จะนำประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 17 และมาตรา 36มาใช้บังคับไม่ได้
ศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507มาตรา 35 เป็นบทบัญญัติในเรื่องริบของกลางที่ใช้หรือได้มาโดยกระทำความผิดตามพระราชบัญญัตินี้ แต่เมื่อมีผู้มาร้องขอให้สั่งคืนของกลางที่ศาลสั่งริบไปแล้ว พระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507ไม่มีบทบัญญัติไว้เป็นพิเศษจึงต้องบังคับตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 36 ประกอบด้วยมาตรา 17 ซึ่งเป็นบทบัญญัติทั่วไปเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้เป็นที่แน่ชัดว่า ผู้ร้องซึ่งเป็นเจ้าของทรัพย์ที่แท้จริงมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำผิดของจำเลยในคดีนี้ศาลก็ย่อมมีอำนาจสั่งคืนของกลางให้แก่ผู้ร้องได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
