คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 27 พ.ค. 2490 เจ้าพนักงานได้อาวุธปืนแก๊ปบรรจุปากจากจำเลย 1 กระบอก โดยใบอนุญาตประจำปืนของกลางขาดอายุความ จำเลยมิได้นำปืนมาขอรับอนุญาตใหม่ภายในกำหนดวันที่ 8 ธันวาคม 2490 ซึ่งเป็นวันครบกำหนดตามมาตรา 86 แห่งพระราชบัญญัติอาวุธปืน 2490 จำเลยจึงบังอาจมีอาวุธปืนรายนี้ไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน 2490 มาตรา 7, 72 และริบของกลาง จำเลยรับสารภาพ แต่คัดค้านว่าไม่ควรริบอาวุธปืน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลย 25 บาท ตามฟ้อง แต่เห็นว่าปืนนี้จำเลยได้รับอนุญาตให้มีและใช้แล้ว แต่ในใบอนุญาตขาดอายุจึงไม่ควรริบศาลอุทธรณ์เห็นว่า เมื่อคดีอยู่ระหว่างอุทธรณ์ได้มีพระราชบัญญัติอาวุธปืน (ฉบับที่ 2) 2491 ออกใช้ผ่อนผันให้ผู้มีอาวุธปืนซึ่งได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ 2477 มาแล้วแต่ใบอนุญาตสิ้นอายุลงก่อนวันใช้พระราชบัญญัตินี้ ให้นำมาขอรับใบอนุญาตใหม่ภายใน 90 วัน โดยไม่ต้องรับโทษ
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อคดีตกอยู่ระหว่างพิจารณาในชั้นอุทธรณ์หรือฎีกา ได้มีพระราชบัญญัติผ่อนผันให้จดทะเบียนได้ อันเป็นคุณแก่ผู้ต้องหา ก็ต้องยกประโยชน์นี้ให้แก่ผู้ต้องหาพิพากษายืน
