คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยส่งมอบเครื่องตัดโลหะหรือใช้เงิน519,945.95 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงินจำนวน 498,151.95 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยเป็นผู้ขนส่งสินค้าตามฟ้องให้โจทก์จำเลยได้ออกใบสั่งให้ส่งมอบสินค้าแก่โจทก์เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม2527 และโจทก์ได้รับเครื่องตัดโลหะจากจำเลยเรียบร้อยแล้วนับแต่วันดังกล่าวถึงวันฟ้องล่วงเลยกำหนด 1 ปี ฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 624 ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยส่งมอบเครื่องตัดโลหะตามฟ้องให้แก่โจทก์หรือใช้เงิน 498,151.95 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ7.5 ต่อปีนับแต่วันฟ้อง (วันที่ 26 มิถุนายน 2534)
จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนจำเลย ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยฎีกาว่า โจทก์ได้ทำเอกสารเพื่อดำเนินพิธีการทางด้านศุลกากร 2 ครั้ง ในวันที่ 7 และ 25 มิถุนายน2527 ตามเอกสารหมาย จ.7 ประกอบกับข้อเท็จจริงที่ว่าปกติการติดต่อขอรับสินค้าจากจำเลยใช้เวลาเพียง 2 ถึง 3 วัน เท่านั้น จึงต้องฟังว่าสินค้าพิพาทควรจะได้มีการส่งมอบในกำหนดเวลาอันสมควรหลังจากวันที่ 25 มิถุนายน 2527 โจทก์มิได้ฟ้องร้องดำเนินคดีแก่จำเลยภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ควรจะได้ส่งมอบสินค้า คดีของโจทก์จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 624 ข้อนี้จำเลยให้การว่า จำเลยได้จัดทำใบส่งมอบสินค้าแก่โจทก์ในวันที่ 27 พฤษภาคม 2527 ซึ่งโจทก์ได้รับสินค้าดังกล่าวไปแล้ว
นับจากวันดังกล่าวจนถึงวันฟ้อง ล่วงเลยกำหนด 1 ปี นับแต่วันที่ได้ส่งมอบหรือวันที่ควรจะได้ส่งมอบสินค้านั้น ฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 624 เห็นว่า ตามคำให้การของจำเลยดังกล่าว จำเลยยืนยันว่าได้ส่งมอบสินค้าพิพาทให้โจทก์แล้ว และนับจากวันดังกล่าวถึงวันที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ล่วงเลยกำหนด 1 ปีจึงขาดอายุความ แสดงว่าจำเลยประสงค์จะต่อสู้คดีว่าคดีขาดอายุความเพราะโจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อพ้นกำหนด 1 ปีนับแต่วันส่งมอบเท่านั้น มิได้ต่อสู้คดีว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความเพราะโจทก์ฟ้องคดีนี้พ้นกำหนด 1 ปี นับแต่วันที่ควรจะได้ส่งมอบฉะนั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่จำเลยฎีกาว่า คดีโจทก์ขาดอายุความเพราะโจทก์มิได้ฟ้องคดีภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ควรจะได้ส่งมอบสินค้าจึงเป็นฎีกาในข้อที่จำเลยมิได้ให้การไว้เป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้พิพากษายืน
