เนื้อความคำพิพากษา
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๒๗-๒๘ พฤษภาคม ตรงกับวันขึ้น ๗-๘ ค่ำเดือน ๖ พ.ศ.๒๔๗๙ จำเลยกับพวกสมคบกันลักทรัพย์ นายเผิ่งจำเลยให้การรับสารภาพ นายอินจำเลยให้การปฏิเสธ ชั้นพิจารณาปรากฎจากคำพะยานของโจทก์ว่าจำเลยทำผิดในวันขึ้น ๗-๘ ค่ำเดือน ๗ ส่วนนายอินจำเลยหลงข้อต่อสู้นำพะยานมาสืบว่าในเดือน ๖ จำเลยไปอยู่ยังต่างจังหวัด ศาลฎีกาตัดสินว่ายืนตามศาลชั้นต้นว่ารูปคดีดั่งนี้จะลงโทษนายอินจำเลยมิได้ ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๑๙๒ แม้โจทก์จะอ้างถึงวันเดือนตามสุริยคดี (วันที่ ๒๗-๒๘ พฤษภาคม) มาด้วยก็ดี แต่ตาม ม.๑๕๘ (๕) ก็บัญญัติให้โจทก์ระบุข้อเท็จริงแลรายละเอียดที่เกี่ยวกับเวลามาให้พอสมควรที่จำเลยจะเข้าใจข้อหาได้ ฉะนั้นที่โจทก์ระบุเดือน ๖ มาในฟ้องจำเลยเข้าใจผิดแล้วมิได้จัดการแก้ไขฟ้องเสียให้ถูกต้องตามควร โจทก์จึงชนะคดีไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ยกฟ้องโจทก์ฉะเพาะนายอินจำเลยเสีย
