คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีอายุเกิน 16 ปี ไม่มีปัจจัยอย่างอื่นอันเพียงพอสำหรับการดำรงชีพ ได้เป็นเจ้าของกิจการ ผู้ดูแลและผู้จัดการสถานการค้าประเวณีจำเลยได้อยู่ร่วมและสมาคมกับหญิงซึ่งค้าประเวณีเป็นอาจิณ และรับเอาเงินบางส่วนจากรายได้ของหญิงซึ่งค้าประเวณีเพื่อดำรงชีพของจำเลย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 286 ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 10 พระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2503 มาตรา 4, 9จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยเป็นเจ้าของกิจการ ผู้ดูแลหรือผู้จัดการสถานการค้าประเวณี ย่อมมีส่วนได้เสียในกิจการของหญิงซึ่งค้าประเวณี พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง ให้ลงโทษตามมาตรา 286 ซึ่งเป็นบทหนักจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า
จำเลยเป็นเจ้าของกิจการ ผู้ดูและผู้จัดการสถานการค้าประเวณี แต่ไม่ได้ความว่าจำเลยอยู่ร่วมและสมาคมกับหญิงซึ่งค้าประเวณีเป็นอาจิณ และไม่ปรากฏว่าปัจจัยอันเพียงพอในการดำรงชีพและรับเอาเงินจากหญิงซึ่งค้าประเวณี โดยหญิงนั้นเป็นผู้จัดให้ อันเป็นข้อสันนิษฐานว่าจำเลยดำรงชีพด้วยผลของการหากินของหญิงซึ่งค้าประเวณี
ผลคำพิพากษา
พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2503 มาตรา 4, 9 ให้ยกฟ้องข้อหาตามมาตรา 286โจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยเป็นเจ้าของบ้านเลขที่ 119 อันเป็นสถานการค้าประเวณีไม่ได้รับอนุญาต โดยจำเลยเป็นผู้ดำเนินการเอง มีหญิงซึ่งค้าประเวณีอาศัยอยู่กินกับจำเลยหลายคน เงินที่ได้จากการค้าประเวณีจำเลยได้รับส่วนแบ่งครึ่งหนึ่ง จำเลยมีอาชีพค้าขายเสื้อสำเร็จรูป แล้ววินิจฉัยว่า เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยค้าขายเสื้อสำเร็จรูป แสดงว่าจำเลยมีรายได้จากการค้าขาย และไม่ปรากฎว่ารายได้ดังกล่าวไม่เพียงพอสำหรับดำรงชีพถึงจำเลยจะได้รับเงินส่วนแบ่งจากหญิงซึ่งค้าประเวณี ก็ไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 286พิพากษายืน
