เนื้อความคำพิพากษา
คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันมาว่า ที่จำเลยฟัน ท.ถึงแก่ความตายนั้นเป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุ ให้จำคุกจำเลย ๕ ปีตาม ม.๒๔๙-๕๓ โจทก์ฎีกาว่ากิริยาของจำเลยไม่เรียกว่าเป็นการป้องกัน ศาลฎีกาตัดสินว่าคดีนี้ต้องฟังข้อเท็จจริงตามศาลล่างทั้ง ๒ ว่าจำเลยกับ ท.เทลาะกันเรื่องจำเลยดีบุตร์จำเลยซึ่งเป็นหลาน ท. ท.เดินตรงเข้ามาที่จำเลยแล้วพูดว่า เดี๋ยวพ่อฆ่าเสียนี่ จำเลยเข้าใจว่า ท. จะแย่งมีดทำร้ายจำเลย ๆ จึงฟัน ท.ถูกปั้นเองทีหนึ่ง และดั้งจมูกอีกทีหนึ่ง ท.ตาย ปรากฎด้วยว่า ท.ผู้นี้เป็นคนติดกันชามีนิสสัยดุร้าย จึงพอเห็นได้ว่าที่จำเลยฟัน ท.ไปครั้งแรกนั้นนับว่าเป็นการป้องกันตัวแล้ว แต่ที่จำเลยฟันซ้ำไปในเวลาติดฟันกันนั้นยังเกี่ยวเนื่องในกิริยาป้องกันตัวในวาระเดียวกันนั้นเอง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ให้ยกฎีกาโจทก์
