คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณอาชญามาตรา ๒๔๙-๖๐ ฐานใช้ปืนยิง น.มีบาดเจ็บสาหัส จำเลยรับว่าได้ยิง น.โดยป้องกันในขณะที่ น.กำลังฉุดคร่าห์น้องสาวจำเลย ศาลจังหวัดตัดสินลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณอาชญามาตรา ๒๔๙-๖๐ ได้จำคุกไว้ ๑๐ปี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยเปนเด็กอายุ ๑๙ ปี ยังเยาความคิดอยู่ และทั้งจำเลยก็รับว่าได้ยิง น.จริง จำเลยควรได้รับความปราณีลดโทษตามกฎหมายลักษณอาชญามาตรา ๕๙ จึงตัดสินแก้คำพิพากษาศาลเดิม ให้ลดโทษจำเลยลงกึ่งหนึ่งคงจำคุกจำเลยไว้ ๕ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาเปนปัญหากฎหมายว่า ๑. จำเลยไม่ใช้เด็กตาม มาตรา ๕๘ ๒. คำรับของจำเลยเปนคำรับโดยมีข้อแก้ตัวไม่ควรได้รับปราณีตามมาตรา ๕๙
ศาลฎีกาเห็นว่า ๑. จำเลยมีอายุ ๑๙ ปีแล้ว ไม่เข้าอยู่ในเกณฑ์ที่นับว่าเปนเด็กตามมาตรา ๕๘ ๒. จำเลยสืบไม่พบว่ายิงโดยป้องกัน กลับได้ความว่าจำเลยยิงโดยความโกรธแค้น คำให้การของจำเลยไม่ได้รับโดยราบรื่นที่ควรจะปราณีที่ศาลอุทธรณ์ลดโทษจำเลยนั้นยังไม่ชอบ จึงตัดสินแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ในข้อที่ให้ลดโทษจำเลยนั้นให้ยกเสีย คงลงโทษจำเลยตามคำตัดสินศาลจังหวัด
