คำฟ้องและคำให้การ
เดิมจำเลยเป็นหนี้โจทก์เรื่องเงินกู้โจทก์จึงนำยึดที่นารายพิพาทนี้ ผู้ร้องจึงร้องขัดทรัพย์ ทางพิจารณาได้ความว่า ที่รายนี้เดิมเป็นของ ส.ภรรยาจำเลยมีชื่อเป็นเจ้าของอยู่ในโฉนดแต่ผู้เดียว แต่จะเป็นทรัพย์ชนิดใดระหว่างสามีภรรยาไม่ปรากฎ ก่อนโจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้เดือนเศษ ส.ได้โอนที่รายนี้ให้แก่ผู้ร้องซึ่งเป็นบุตร์ ทั้งนี้โดยทราบอยู่แล้วว่าจำเลยเป็นหนี้เงินกู้โจทก์อยู่ ศาลชั้นต้นสั่งให้ยกคำร้องขัดทรัพย์ ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับว่าโจทก์มีสิทธิยึดที่นารายพิพาทนี้ได้ ผู้ร้องฎีกาว่าตามประมวลแพ่งฯ ม.๒๓๗ เจ้าหนี้จะขอให้ศาลเพิกถอนนิติกรรมได้จะต้องเป็นลูกหนี้โอนทรัพย์โดยรู้อยู่ว่าเป็นทางให้เจ้าหนี้เสียเปรียบ คดีนี้ ส.มิได้เป็นลูกหนี้โจทก์ด้วย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามหลักกฎหมายในลักษณผัวเมีย ส.ซึ่งเป็นภรรยาจำเลยย่อมรับผิดในหนี้รายนี้ร่วมกับจำเลยด้วย ฉะนั้นจึงตกอยู่ในฐานะเป็นลูกหนี้โจทก์ด้วยรูปคดีเข้ามาตรา ๒๓๗
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
