เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าเมื่อ พ.ศ.๒๔๖๙ ง.สามีจำเลยที่ ๑ ได้กู้เงินโจทก์ไป ๔๐ บาท แล้วมอบที่ดินซึ่งไม่มีหนังสือสำคัญสำหรับที่ให้โจทก์ปกครอง ในปีเดียวกันนี้เอง ง.ตาย โจทก์ได้ร้องต่ออำเภอจะยึดที่พิพาก จำเลยคัดค้านไว้ต่อมาเมื่อ พ.ศ.๒๔๗๒ จำเลยบุกรุกที่พิพาทนี้ โจทก์จึง ของให้ขับไล่ ศาลเดิมตัดสินให้ขับไล่ ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์ เพราะพฤตติการณ์ที่ปฏิบัติกันมาจะฟังว่า ง.แลจำเลยได้สละมอบที่ให้โจทก์ครอบครองเป็นกรรมสิทธิยังไม่ถนัด
