คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องจำเลยเรียกค่าเสียหายฐานละเมิดต่อโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ ผู้เดียวรับผิดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์พร้อมทั้งดอกเบี้ย แต่ค่าเสียหายพิพากษาให้ไม่เต็มตามฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์ฝ่ายเดียวขอให้จำเลยที่ ๒ และจำเลยที่ ๓ ร่วมรับผิดด้วย และว่าค่าเสียหายที่ศาลชั้นต้นกำหนดให้นั้นยังน้อยเกินสมควร
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาฝ่ายเดียว ศาลฎีกาเห็นพ้องกับคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง แต่ปรากฏแก่ศาลฎีกาว่า คำพิพากษาศาลชั้นต้นได้รวมจำนวนค่าเสียหายตามรายการที่กำหนดให้แก่โจทก์ผิดพลาดมากไปกว่าจำนวนอันแท้จริง เป็นเงิน ๑,๐๐๐ บาท ชอบที่ศาลฎีกาจะแก้ไขข้อผิดพลาดนี้เสียให้ถูกต้อง โดยอาศัยอำนาจตามมาตรา ๑๔๓ แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และที่ศาลชั้นต้นมิได้กล่าวในคำพิพากษาให้ชัดแจ้งว่าดอกเบี้ยในจำนวนเงินค่าเสียหายที่ให้โจทก์ได้รับด้วยนั้น ให้คิดในอัตราเท่าใดและเริ่มแต่เมื่อใด ศาลฎีกาเห็นสมควรกำหนดให้ชัดแจ้งด้วย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ แต่ให้แก้จำนวนค่าเสียหายในคำพิพากษา ศาลชั้นต้นที่ให้จำเลยที่ ๑ ผู้เดียวใช้แก่โจทก์ ๑๑,๘๒๐ บาทนั้น ให้เหลือเพียง ๑๐,๘๒๐ บาท และให้คิดดอกเบี้ยในเงินจำนวนนี้ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ตั้งแต่วันที่ศาลชั้นต้นพิพากษาคดีไปจนกว่าจะชำระเงินเสร็จ
