เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่า วันโจทก์หาเวลา ๕ นาฬิกาเจ้าทุกข์เดินกลับจากซื้อผักมาตามถนน จำเลยเข้าพูดทักทายแล้วตรงเข้าขับแขนเจ้าทุกข์รั้งเขยื้อนไปประมาณ ๑ ศอก เจ้าทุกข์จึงร้องเอะอะขึ้น ปรากฎว่าจำเลยกับเจ้าทุกข์เคยรู้จักกัน แต่ไม่เคยล้อเลียนกัน โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๗๖-๒๔๖ ศาลฎีกาตัดสินว่า การกระทำของจำเลยเป็นผิดตาม ม.๒๔๖ แต่ไม่มีผิดตามม.๒๗๖ เพราะตามพฤตติการณ์ยังไม่พอฟังว่าจำเลยมีเจตนาฉุดคร่า
