คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ สืบเนื่องมาจากโจทก์กับจำเลย โดยทนายจำเลยผู้มีอำนาจได้ตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันต่อหน้าศาลว่า จำเลยยอมรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่พิพาทภายในเวลาที่กำหนด ศาลได้พิพากษาตามยอมไปแล้ว ต่อมาจำเลยยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้น โดยยื่นคำร้องขอขยายเวลาให้จำเลยยื่นอุทธรณ์ได้ด้วย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องที่จำเลยขอขยายเวลาและมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ เพราะยื่นอุทธรณ์เลยกำหนดเวลาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 229จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยกคำร้องจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาในคดีนี้เป็นเรื่องการขอขยายระยะเวลาที่กฎหมายกำหนดไว้ เห็นว่าประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 23 อันเป็นบทบังคับเกี่ยวกับการนี้บัญญัติบังคับไว้ให้คู่ความที่จะขอขยายเวลายื่นคำขอต่อศาลก่อนสิ้นระยะเวลาที่กฎหมายกำหนดไว้เว้นแต่ในกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย ปรากฏในท้องสำนวนว่าศาลชั้นต้นพิพากษาคดีนี้เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2523 ระยะเวลาที่จำเลยยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้น ถ้าหากจำเลยต้องการจะยื่นตามที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งกำหนดไว้ จึงสิ้นลงในวันที่ 27 กันยายน 2523หากจำเลยมีความประสงค์จะขอขยายเวลาเพื่อให้ศาลมีคำสั่งอนุญาตให้จำเลยยื่นอุทธรณ์ได้หลังจากวันดังกล่าว
จำเลยก็ต้องยื่นคำร้องขึ้นมาก่อนสิ้นเวลาราชการของวันนั้น จำเลยจะยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาขึ้นมาหลังจากสิ้นระยะเวลาที่กฎหมายกำหนดไว้ได้ ก็ต่อเมื่อเพราะเป็นกรณีที่มีเหตุสุดวิสัยที่จะยื่นให้ทันภายในกำหนดเวลาดังกล่าวมาไม่ได้เท่านั้นศาลฎีกาพิเคราะห์เหตุตามคำร้องของจำเลยแล้ว เห็นว่าข้ออ้างของจำเลยที่ว่า ทนายความของจำเลยมิได้แจ้งผลคดีให้จำเลยทราบว่าศาลชั้นต้นพิพากษาคดีเมื่อใด เพิ่งได้ทราบหลังจากพ้นกำหนดระยะเวลายื่นอุทธรณ์แล้ว จึงไม่สามารถยื่นอุทธรณ์ภายในกำหนดเวลาได้ หาใช่เหตุสุดวิสัยตามความหมายในกฎหมายดังกล่าวมาไม่ จำเลยจึงยกขึ้นอ้างเพื่อขอยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาหลังจากสิ้นระยะเวลาที่กฎหมายกำหนดไว้แล้วไม่ได้คำร้องของจำเลยจึงเป็นคำร้องที่ยื่นโดยขัดต่อกฎหมาย ศาลล่างทั้งสองมีคำสั่งยกคำร้องชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
