คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 335, 335 ทวิ, 336 ทวิ, 357 และนับโทษจำเลยทั้งสองต่อจากโทษจำคุกของจำเลยทั้งสองในคดีอาญาหมายเลขดังกล่าว จำเลยที่ 1 ให้การปฏิเสธ แต่รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยที่ 1 ในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อ แต่เมื่อสืบพยานโจทก์เสร็จ จำเลยที่ 1 ขอถอนคำให้การเดิมที่ปฏิเสธ และให้การใหม่เป็นรับสารภาพข้อหารับของโจร ปฏิเสธข้อหาลักทรัพย์ จำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธ แต่รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยที่ 2 ในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ทวิ วรรคสอง ประกอบมาตรา 336 ทวิ, 83 จำคุกคนละ 9 ปี จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพ เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 4 ปี 6 เดือน ข้อหาอื่นให้ยก นับโทษจำคุกจำเลยที่ 1 ในคดีนี้ต่อจากโทษจำคุกของจำเลยที่ 1 ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 2035/2551, 2356/2551, 2509/2551, 2532/2551, 2537/2551, 2623/2551 และ 2947/2551 ของศาลชั้นต้น นับโทษจำเลยที่ 2 ในคดีนี้ต่อจากโทษจำคุกของจำเลยที่ 2 ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 2532/2551 ของศาลชั้นต้น ยกคำขอที่ให้นับโทษจำเลยที่ 2 ต่อจากโทษของจำเลยที่ 2 ในคดีอื่นที่เหลือ
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 (7) (9) วรรคสอง ประกอบมาตรา 336 ทวิ, 83 จำคุกคนละ 4 ปี 6 เดือน ลดโทษให้จำเลยที่ 1 กึ่งหนึ่งแล้ว คงจำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 2 ปี 3 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า ตามวัน เวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง จำเลยทั้งสองกับพวกร่วมกันลักองค์พระศิวะ 1 องค์ ราคา 10,000 บาท องค์เจ้าแม่กวนอิม 1 องค์ ราคา 20,000 บาท องค์แม่พระอุมาเทวี 1 องค์ ราคา 15,000 บาท และดาบฝังมุก 1 เล่ม ราคา 15,000 บาท รวมราคา 60,000 บาท ไปจากศาลเจ้าแม่น่ำไฮกวงซีอิมผ่อสัก ตำบลหนองชาก อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี ซึ่งอยู่ในความครอบครองของนางสาวสุนีย์ ผู้เสียหาย คดีจึงมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่าการกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ทวิ วรรคสอง หรือไม่ เห็นว่า โจทก์มีเพียงนางประนอม ซึ่งเป็นผู้ดูแลศาลเจ้าแม่น่ำไฮกวงซีอิมผ่อสัก
มาเบิกความต่อศาลว่า ศาลเจ้าแม่น่ำไฮกวงซีอิมผ่อสัก มีเทวรูปและพระที่ใช้กราบไหว้อยู่เป็นจำนวนมากเช่น พระกาฬ พระเจ้าตากสิน รวมทั้งองค์พระศิวะ องค์เจ้าแม่กวนอิม องค์แม่พระอุมาเทวี ซึ่งเป็นของกลางในคดีนี้ แต่นางประนอมก็มิได้เบิกความต่อศาลว่า ได้จัดวางองค์เจ้าแม่กวนอิม องค์พระศิวะ และองค์แม่พระอุมาเทวี ไว้ในสถานที่อย่างไรเพื่อให้ประชาชนสักการะบูชา แต่เมื่อพิจารณาภาพถ่าย ภาพที่ 2 จะเห็นว่า ภาพดังกล่าวมีผู้หญิงชี้ไปที่บริเวณโต๊ะสีขาวและมีข้อความอธิบายภาพว่า เป็นจุดที่ผู้กล่าวหานำรูปปั้นตามบัญชีของกลางมาไว้ในศาลเจ้าแม่น่ำไฮกวงซีอิมผ่อสัก ภายหลังถูกผู้ต้องหาลักเอาไป จากภาพถ่ายดังกล่าวย่อมแสดงให้เห็นว่า แม้องค์เจ้าแม่กวนอิม
องค์พระศิวะ และองค์แม่พระอุมาเทวี ซึ่งนับว่าเป็นวัตถุในทางศาสนาพุทธและศาสนาพราหมณ์ แต่ผู้เสียหายก็มิได้จัดวางองค์เจ้าแม่กวนอิม องค์พระศิวะ และองค์แม่พระอุมาเทวี ไว้ในสถานที่เหมาะสมโดยมีเครื่องสักการะบูชาเพื่อให้ประชาชนเคารพสักการะ และยังเป็นการจัดวางไว้ต่ำกว่าโต๊ะเครื่องสักการะบูชาที่มีพระพุทธรูปเป็นประธานเสียอีก เพียงแต่วางของกลางดังกล่าวไว้บนโต๊ะเท่านั้นจึงฟังได้เพียงว่าวัตถุของกลางเป็นเพียงรูปสำหรับเคารพเท่านั้นยังถือไม่ได้ว่าองค์พระศิวะองค์เจ้าแม่กวนอิม องค์แม่พระอุมาเทวีดังกล่าวเป็นวัตถุในทางศาสนาที่สักการะบูชาของประชาชนตามความหมายในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ทวิ วรรคแรก เมื่อองค์เจ้าแม่กวนอิม
องค์พระศิวะ และองค์แม่พระอุมาเทวีของกลาง มิใช่ทรัพย์อันเป็นที่สักการะบูชาของประชาชน การลักทรัพย์ของจำเลยทั้งสองจึงมิได้กระทำต่อทรัพย์ตาม มาตรา 335 ทวิ วรรคแรก การกระทำของจำเลยทั้งสอง จึงไม่เป็นความผิดตามมาตรา 335 ทวิ วรรคสอง ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้อง ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
