คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ จำนองที่ดินมือเปล่า ๑ แปลงไว้กับโจทก์โดยได้ทำหนังสือและจดทะเบียนการจำนองต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จำเลยยังมิได้ไถ่ถอนการจำนองและมิได้ชำระดอกเบี้ยเลย ต่อมาเจ้าหนี้สามัญของจำเลยที่ ๑ นำเจ้าพนักงานบังคับคดีของศาลยึดที่ดินแปลงนี้ขายทอดตลาด จำเลยที่ ๒ รับซื้อไว้โดยทราบแล้วว่าที่ดินติดภาระจำนอง จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยทั้งสองชำระหนี้จำนองรายนี้ จำเลยที่ ๑ ให้การว่าได้จำนองที่ดินและค้างชำระดอกเบี้ยจริง และว่าจำเลยที่ ๒ รับซื้อไว้โดยรู้ว่าที่ดินติดภาระจำนอง จำเลยที่ ๒ ให้การว่าไม่ต้องรับผิด เพราะซื้อที่ดินจากการขายทอดตลาดของศาล ทั้งซื้อไว้โดยสุจริตมีสินจ้างและไม่ทราบว่าติดภาระจำนองด้วย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลจังหวัดพิจิตรพิพากษาให้จำเลยทั้งสองชำระหนี้จำนอง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๒ ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า แม้จำะเป็นการขายทองตลาดตามคำสั่งศาล แต่ไม่ปรากฎว่าโจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้จำนองได้ยอมให้ขายทอดตลาดโดยปลดจำนอง การซื้อโดยสุจริตและเสียสินจ้างไม่ทำให้ภาระจำนองหลุดพ้น เพราะเป็นการขายเฉพาะสิทธิของเจ้าของที่ดินเท่าที่มีอยู่ ตามประกาศของเจ้าพนักงานบังคับคดีก็มีเงื่อนไขในการขายว่า ไม่รับรองและไม่รับผิดในเรื่องรอนสิทธิ ผู้ซื้อมีหน้าที่ต้องระวังเอง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน.
