คำฟ้องและคำให้การ
ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่าจำเลยมีผิดตามกฎหมายอาญา ม.๒๙๙ ฐานชิงทรัพย์ ให้จำคุกรวมทั้งที่เพิ่มโทษตาม ม.๗๒ ไว้ ๔ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า ที่ศาลชั้นต้นเรียกพะยานมาสืบเพิ่มเติมภายหลังเมื่อสืบพะยานจำเลยเสร็จแล้ว ไม่ชอบด้วยประมวลพิจารณาความอาญา ม.๒๒๔ แต่อาศัย ม.๑๘๗ แห่งประมวลพิจารณาความแพ่ง แต่อาศัยประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๑๕ ให้นำบทในประมวลวิธีพิจารณาข้อใด ในประมวลวิธีพิจารณามิได้บัญญัติไว้โดยฉะเพาะ ฉะนั้นฎีกาของจำเลยจึงฟังไม่ขึ้นให้ยกเสีย
