คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ ๑ ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๑๓๖ จำคุก ๔ ปี จำเลยที่ ๒ ผิดตามมาตรา ๓๐๓ - ๒๗๐ รวมกะทงลงโทษจำคุก ๓ ปี ที่ขะให้นับโทษต่อเห็นว่าการกระทำสองรายติดต่อกันควรให้นับโทษพร้อมกันไป
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจะวางโทษตามมาตรา ๒๗๐ แก่จำเลยที่ ๒ ไม่ได้ เพราะนอกคำบรรยายฟ้องนอกนั้นยืน โจทก์และจำเลยที่ ๒ ฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมาย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าความผิดตามมาตรา ๓๐๓ นั้นเพียงใช้วาจาขู่เข็ญก็เป็นความผิดเช่นเดียวกับการใช้กำลังข่มขึน ข้อเท็จจริงที่ศาลล่างฟังมาว่าจำเลยได้พูดขู่ว่าถ้าไม่ให้เงินก็จะต้องถูกส่งตัวมาขังที่สันติบาล ดังนี้จึงเป็นความผิดตามมาตรา ๓๐๓ แล้ว ส่วนฎีกาของโจทก์เรื่องขอให้นับโทษต่อนั้น เห็นว่าอยู่ในดุลยพินิจของศาลที่จะสั่งกำหนดตามที่เห็นสมควรตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๓๒ เป็นปัญหาข้อเท็จจริง
โจทก์ฎีกาไม่ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
