คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองมีมีดและไม้เป็นอาวุธฝ่ายหนึ่ง กับผู้ตายมีมีดเป็นอาวุธอีกฝ่ายหนึ่ง ต่างสมัครใจต่อสู้ทำร้ายซึ่งกันและกันโดยผู้ตายใช้มีดฟันจำเลยที่ ๑ บาดเจ็บ จำเลยที่ ๑ ใช้ไม้ตีและจำเลยที่ ๒ ไม่ทำร้ายผู้ตายบาดเจ็บสาหัส
จำเลยให้การภาคเสธว่าทำโดยป้องกันเพราะ ถูกทำร้ายก่อน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตาม ม.๒๔๙,๒๕๔ จำคุกคนละ ๑๕ ปีตาม ม.๒๔๙ บทหนัก
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๑ ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าในตอนหลังที่จะเกิดการทำร้ายกันขึ้นนี้นายเตือนร้องท้าทายนายเปรื่องจำเลยก่อน แล้วนายเปรื่องนายเตือนเข้าทำร้ายกันโดยนายเปรื่องมีไม้พายเป็นอาวุธ นายเตือนมีมีดเป็นอาวุธ แล้วเข้ากอดปล้ำกัน นายแก่นจำเลยเห็นนายเปรื่องจำเลยเสียเปรียบก็เข้าช่วยนายเปรื่องจำเลยโดยใช้ไม้คานตีและใช้มีดแทงนายเตือนทั้งแทงนางนิ่มผู้เข้าห้ามด้วย ซึ่งเป็นกรณีวิวาททำร้ายกันระหว่างจำเลยทั้งสองฝ่ายหนึ่งกับนายเตือนอีกฝ่ายหนึ่งจริงดังที่โจทก์กล่าวฟ้อง การตายของนายเตือนเนื่องจากบาดแผลที่ถูกนายแก่นจำเลยใช้มีดแทงหาใช่ตายเพราะการกระทำของนายเปรื่องจำเลยด้วยไม่ปรากฏว่านายเปรื่องจำเลยเพียงแต่ใช้ไม้พายและฆ้อนทำร้ายนายเตือนเท่านั้นไม่เป็นแผลฉกรรจ์
แพทย์ลงความเห็นว่านายเตือนตายด้วยบาดแผลที่ถูกแทงตรงชายโครงขวาทลุถึงช่องท้องถูกตับเลือดตกใน ตามคำฟ้องของโจทก์เป็นเรื่องต่างสมัครวิวาทเข้าต่อสู้ทำร้ายกันต่างคนต่างทำไม่ใช่สมคบกับทำร้าย ข้อเท็จจริงก็ไม่ได้ความว่านายเปรื่องจำเลยสมคบกับนายแก่นจำเลยในการทำร้ายนายเตือนถึงตายศาลฎีกาเห็นว่าความผิดของนายเปรื่องจำเลยเพียงฐานทำร้ายร่างกายตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๔ เท่านั้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ให้จำเลยนายเปรื่องจำเลยตาม ก.ม.ดังกล่าวมีกำหนด ๑ ปี.
