เนื้อความคำพิพากษา
โจทย์ฟ้องว่าจำเลยนำเจ้าพนักงานรังวัดรุกเข้ามาในที่โจทย์ ขอให้ทำลายโฉนด แลให้ที่ดิน ๑๙ ไร่เศษ เป็นของโจทย์ตามตราจองเดิม ครั้นวันพิจารณาโจทย์จำเลยยอมกันว่า ถ้าที่รายพิภาษนี้อยู่ในเขตร์โฉนดของจำเลย โจทย์ยอมให้เป็นสิทธิแก่จำเลย ถ้าอยู่นอกเขตร์โฉนดของจำเลย จำเลยยอมให้เป็นสิทธิแก่โจทย์ ศาลจังหวัดฉะเชิงเทราตัดสินให้ที่ ๆ อยู่ในเขตร์โฉนดของจำเลยเป็นของจำเลยตามประเด็นที่ตกลงกันนี้ ศาลอุทธรณ์ข้าหลวงพิเศษตัดสินว่า น่าที่โจทย์จะต้องสืบให้สมว่า โฉนดของจำเลยกินเนื้อที่โจทย์ที่ตรงไหน ศาลเดิมตัดสินไม่ต้องด้วยข้อหาโจทย์ โจทย์ฎีกา ฎีกาตัดสินว่า แม้โจทย์จะไม่สืบพยานในข้อที่ว่าโฉนดของจำเลยกินเนื้อที่ของโจทย์ เพื่อทำลายโฉนดก็ดี แต่โจทย์ยังมีคำขอให้ที่รายพิภาษเป็นของโจทย์ตามตราจองเดิม
ฝ่ายจำเลยก็ต่อสู้ว่าเป็นที่ของจำเลยตามโฉนด ข้อที่จะพิจารณาว่าที่รายพิภาษนี้เป็นของฝ่ายใดนั้น เมื่อโจทย์จำเลยได้ตกลงกันให้ศาลพิจารณาว่า ถ้าได้ความว่าที่รายพิภาษอยู่ในเขตร์โฉนดของจำเลยก็เป็นของจำเลย ถ้าอยู่นอกเขตร์ของจำเลยก็เป็นของโจทย์ดังนี้ หาใช่นอกประเด็นแลเกินคำขอของโจทย์ไม่()
