คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยตัดต้นสะแกของโจทก์ ทำให้เสียทรัพย์แล้วลักเอาไปขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334, 358,359, 80ศาลชั้นต้นสั่งนัดไต่สวนมูลฟ้อง ครั้นถึงวันนัดไต่สวน ศาลสอบโจทก์แล้วได้ความว่า โจทก์จำเลยมีคดีพิพาทเกี่ยวกับส่วนแบ่งที่ดินซึ่งปลูกต้นสะแกที่โจทก์หาว่าจำเลยลักและทำให้เสียทรัพย์ ตามคดีแพ่งดำที่ 47/2505 ของศาลจังหวัดนนทบุรี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลจังหวัดนนทบุรีเห็นว่าหากคดีแพ่งวินิจฉัยไปอย่างไรแล้ว การวินิจฉัยคดีนี้ก็จะง่ายและสั้นเข้า จึงให้รอการไต่สวนไว้ก่อนจนกว่าจะทราบผลคดีแพ่งนั้นแล้ว
โจทก์อุทธรณ์ว่าคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้รอการไต่สวนไว้นั้นไม่ชอบ ทั้งไม่มีกฎหมายให้อำนาจสั่งเช่นนั้น ขอให้ศาลอุทธรณ์สั่งศาลชั้นต้นทำการไต่สวนมูลฟ้องของโจทก์ต่อไปศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์โจทก์ เพราะเห็นว่าเป็นการอุทธรณ์คำสั่งระหว่างพิจารณาโจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้รอการไต่สวนมูลฟ้องไว้จนกว่าจะรู้ผลการพิพากษาคดีแพ่งนั้น ถึงแม้ศาลจะสั่งก่อนรับฟ้องไว้พิจารณา ก็ถือว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 196 เพราะประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 171 ให้นำบทบัญญัติว่าด้วยการพิจารณามาใช้บังคับแก่การไต่สวนมูลฟ้องโดยอนุโลม ที่ศาลชั้นต้นสั่งมาชอบแล้ว
มีคำสั่งให้ยกคำร้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้รอการไต่สวนมูลฟ้องไว้ก่อนจนกว่าจะทราบผลคดีแพ่งนั้น ก็เพื่อจะรอฟังผลให้ได้ความแน่ชัดเสียก่อนว่าต้นสะแกที่โจทก์หาว่าลักและตัดฟันทำให้เสียทรัพย์นั้นปลูกอยู่ในที่ดินซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของฝ่ายใด ซึ่งหากได้ความแน่นอนแล้วก็จะมีผลย่นระยะการพิจารณาคดีนี้ให้สั้นและง่ายเข้า คำสั่งศาลชั้นต้นจึงเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายแล้ว และเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาที่ไม่ทำให้คดีเสร็จสำนวน ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 196 ห้ามมิให้อุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวนี้ ฯลฯศาลฎีกาเห็นว่าคำสั่งศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ที่ไม่รับคำร้องของโจทก์ชอบแล้วให้ยกฎีกาโจทก์
