คำฟ้องและคำให้การ
มูลเดิม เนื่องจากจำเลยเป็นหนี้โจทก์ ตามคำพิพากษาตามยอม ลงวันที่ ๔ ตุลาคม ๒๕๐๕ กำหนดชำระหนี้ภายในวันที่ ๔ มกราคม ๒๕๐๖ ระหว่างนั้นจำเลยได้โอนที่ดินของจำเลย ๒ แปลงให้บุตรและไม่ชำระหนี้ โจทก์ขอให้ศาลออกหมายบังคับคดีและยึดที่ดินดังกล่าว เจ้าพนักงานได้ประกาศและทำการขายทรัพย์ไปตามระเบียบโดยไม่มีผู้ใดคัดค้าน โจทก์เป็นผู้ให้ราคาสูงสุด ศาลจึงสั่งขายให้โจทก์และมีหนังสือไปถึงพนักงานเจ้าหน้าที่อำเภอเมือง จังหวัดนครนายก ให้จดทะเบียนสิทธิให้โจทก์ผู้ซื้อเป็นเจ้าของ พนักงานเจ้าหน้าที่อำเภอเมือง จังหวัดนครนายก แจ้งว่าจำเลยโอนขายที่ดังกล่าวให้บุตรไปแล้ว โจทก์แถลงว่า การโอนระหว่างจำเลยกับนายนิ่มบุตรเป็นการมิชอบ เป็นการฉ้อฉล ขอให้ศาลเพิกถอนนิติกรรมการโอน แล้วสั่งโอนให้เป็นของโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า พฤติการณ์แห่งคดีได้ล่วงเลยมาจนถึงการยึดทรัพย์และขายทอดตลาดแล้ว ทั้งผู้รับโอนก็เป็นบุคคลภายนอก โจทก์จะขอให้ศาลสั่งเพิกถอนการโอนนั้นยังไม่ชอบ ศาลไม่อาจสั่งได้ เป็นเรื่องของโจทก์ดำเนินการเอง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์ชอบที่จะฟ้องหรือดำเนินคดีเพื่อให้มีการเพิกถอนการโอนนั้นเสียก่อน จะมาขอให้เพิกถอนโดยมิได้ฟ้องหรือดำเนินคดีเรียกบุคคลภายนอกที่มีชื่อทางทะเบียนมาเป็นคู่ความเสียก่อนหาชอบไม่พิพากษายืน แต่มีผู้พิพากษานายหนึ่งทำความเห็นแย้งว่า แม้ศาลจะไม่อาจสั่งทำลายการโอนหรือเพิกถอนการฉ้อฉลก็ตาม แต่ศาลก็ไม่จำต้องสั่ง ควรพิพากษาแก้คำสั่งศาลชั้นต้นสังยืนยันให้อำเภอเมืองนครนายกจดทะเบียนสิทธิให้โจทก์เป็นผู้ซื้อที่ดินทั้งสองแปลงนี้จากการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลต่อไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อโจทก์นำยึดทรัพย์รายนี้ มิได้มีผู้ร้องขัดทรัพย์ หรือโต้แย้งคัดค้านแต่อย่างใด จนเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ประกาศและขายทอดตลาดไปตามคำสั่งศาล ซึ่งปรากฏว่าโจทก์เป็นผู้ให้ราคาสูงสุด และศาลสั่งขายให้โจทก์แล้ว เช่นนี้ ถือว่าโจทก์ซื้อทรัพย์รายนี้จากการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลโดยสุจริต โจทก์ย่อมอยู่ในฐานะจดทะเบียนสิทธิเป็นของตนได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลชั้นต้นสั่งให้นายอำเภอเมืองนครนายกจดทะเบียนสิทธิให้โจทก์ผู้ซื้อที่ดินทั้งสองแปลงจากการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลต่อไป
