คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกอีก ๒ คนร่วมกันหลอกลวงผู้เสียหายทั้งสี่ว่าสามารถส่งผู้เสียหายไปทำงานที่ประเทศมาเลเซียได้โดยผู้เสียหายต้องจ่ายค่าดำเนินการให้จำเลยกับพวกคนละ ๕,๐๐๐ บาท ซึ่งเป็นความเท็จ ผู้เสียหายทั้งสี่หลงเชื่อ จึงมอบเงินให้จำเลยกับพวกไป ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๓,๓๔๑, ๙๑ และให้จำเลยคืนเงิน ๕,๐๐๐ บาท แก่ผู้เสียหายแต่ละคน
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานสนับสนุนการฉ้อโกงตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๔๑, ๘๖ จำคุก ๑ ปี ๔ เดือน คำขออื่นให้ยก
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ทางพิจารณาไม่ปรากฏจากพยานหลักฐานของโจทก์ว่า ตั้งแต่แรกที่ผู้เสียหายทั้งสี่ติดต่อกับนายวันดีและนายวัตรบุตรจำเลยจนตกลงใจจะไปทำงานที่ประเทศมาเลเซีย และได้ไปขอหนังสือเดินทาง นัดหมายวันชำระเงินค่าตอบแทนให้แก่นายวันดีและนายวัตร จำเลยได้มีส่วนเกี่ยวข้องรู้เห็นและนำชักพาให้ผู้เสียหายเหล่านั้นมานำเงินไปมอบให้แก่บุตรของตนแต่อย่างใดแม้จะปรากฏว่าขณะผู้เสียหายทั้งสี่นำเงินไปจ่ายตามนัด จำเลยจะอยู่ด้วยช่วยพูดเสริมคำของนายวันดีและนายวัตรกับช่วยนับเงินที่ผู้เสียหายนำมาก็ตาม เมื่อปรากฏว่าผู้เสียหายทั้งสี่ปลงใจที่จะจ่ายเงินถึงขนาดไปทำหนังสือเดินทางเสร็จกำหนดวันที่จะจ่ายเงินกันไว้แน่นอนแล้วโดยเชื่อตามคำพูดของนายวันดีและนายวัตรก่อนที่จะพบกับจำเลยเช่นนี้
ย่อมแสดงว่าผู้เสียหายทั้งสี่พร้อมที่จะจ่ายเงินให้แก่นายวันดีและนายวัตรไม่ว่าจำเลยจะอยู่ด้วยในวันนัดพบจ่ายเงินหรือไม่ ที่ผู้เสียหายทั้งสี่กับพวกไปพูดจากับนายวันดีและนายวัตรในวันจ่ายเงินก็เพียงเพื่อให้ได้รับความสบายใจจากคำพูดรับรองของบุคคลทั้งสองนี้เท่านั้น พฤติการณ์ของจำเลยเพียงเท่าที่ปรากฏยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกในการกระทำของนายวันดีและนายวัตร จำเลยจึงยังไม่มีความผิด
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
